Gidiyorum; dedim...
Kal bile demedi...
Nereye olduğunu bilmeden,
Öğrenmek bile istemedi...
Oysa bilseydi gerçeği,
Gözyaşı dökerdi...
Benim kalbim sen derken
Beynim özgür olsa ne olur.
Köleleşmiş duygularım varken
Geleceğin ne hükmü var.
Sana mahkumken böyle
Dünya büyük mahpushane.
Kaldırımlardayım...
Ayaklarım taşıyor beni...
Yada öyle sanıyorum...
Belkide beni onlar taşıyor...
Ağaçlar yürü der gibiler..
Rüzgar uçuruyor gazeli...
Hiç Bir şey kalmasın senden...
Ne gülüşün kalsın
Ne de seslenişin kalsın aklımda
Ben başa cıkarım acılarımla
Tam inanacaktım ki
Sere serpe gördüm gercekleri
~~KALP DAHİ YARIM KALIR~~
Yarım kalır her şey;
Bekleme tamamına ermeyi.
Yıkılır bir şekilde kurulan köprüler.
İki iyi adam,
İki de kötü adam çıkar bu işten.
Akşam karanlığında şehri beyaza boyamış kar
Caddedeki ışıklar düşünce kar tanelerine
İnci gibi parlayıp göz kamaştırıyorlar yol boyu
Yürüyorum biraz dalgın biraz üşüyerek
Sanki yeni gelmişim bu sehire öyle geliyor
Kimsecikler yok sanki terkedilmiş bir memleket
Akşamlar ne kadar da karanlıksınız;
İçimdeki çocuk ürperiyor korkudan
Soğuksunuz, hemde çok soğuk.
Nasıl oluyor da size sığınıyor insanlar? ..
Hüzünler sizde saklı, sevmeler sizde,
Kimi yeni bir umutla çıkarken sabaha
Ruhumu yitirdim artık,
Sensiz kalınca.
Umut diye bir kelime sahiden var mıydı?
Kart postallarda kaldı tebessümler
En derin yaradır bu gönlüme kazdığım
Nerdesin demiyorum,
Kasım hem sonbahar hem kışsın
Herşeye hüzün sinmiş matem var
Bir yanı ölmek istiyor hemencecik insanın
Bir yanında hala iflah olmaz umutlar var
Sevmekten kasıt...
Olmamalı yorgan yastık..
Sevmek çok derinlerde..
Arama onu yüzeyde...
Adamlık avratlık çok ayrı..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!