Yıllar çok yıllar oldu çok hemde...
Bir muhasebesini yaptim mazinin..
Üzerinden geçilmiyor ki izlerinin..
Ne yazıkki bir ömrü kaybetmişim...
Bir pencere kaçamağımdın aslında
Yine vedalar yine gitme vakti....
Hiç sevemedim bu gitmeleri...
Alışmak insana özgü olsa gerek..
İnsana çiçeğe hatta eve alışmak..
Bu evden kapıdaki hanımeliden...
Pembe beyaz kırmızı güllerden...
Yiten bir şeyler var hayatımda..
Biliyorum gelmeyecekler birdaha....
Mesela umut bile edemiyorum artık...
Özlemenin dışında herşeyi başkalarına bıraktık...
Hangi dal yapraksız
Hangi ova topraksız
Hangi deniz balıksız
Hangi kalp muratsız
Olur deme hiç olmaz
Özlemek varsa insancıl
İmtihandı oysa hayatın kendisi
Her anımızda, her yerde.
Evet kaybettik ikimizde.
Aslında ne çok şey kaybetmişiz,
Sonunda yine yalnızız bak ikimizde.
Şimdi matem dolu bir dünyadayız
Sensin dilimde kelamım
Sensin hayatta meramım
Sensin gönülde duranım
Sensiz sığınagım limanım
Seninle umutlanır oldum artık
Olsanda umutsuzlukdan ibaret
İnsan aslı gibidir; yani toprak gibi.
İşlenir durmadan,alt üst edilir.
Ekilir biçilir,hatta terk edilir.
Gün gelir,aslına intikal ettirilir.
A.Türkkan
İnsan kaç kere sever ki,
Kaç kere gözünü kör eder.
Her şeyinden kaç kere vazgeçer.
Ömür kaç kişiye adanır ki,
Kaç aşk sığar kısacık ömüre.
Gençliğini düşünmeden hiç,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!