Dünya insana
bir kavonozdur.
Önce yaşatır
Sonra büyütür
Oldurur seni
Öldürür seni
Hayat bir imtihandır;
Geçene de kalana da,
Bir kaybedişler silsilesidir.
Ağzı açılmış bohçadan,
Bir bir dökülen eşyalar gibi,
Durmadan hep eksiliriz hayat yolunda.
Hazin kayıplarım var,
Bu şehrin hüüzn denizlerin de,
Her gece söner tüm kandiller içimde
Milyonluk şehir de bir ben zifiri karanlıktayım
Bir yanımda Azrail,
Bir yanımda özlem yol almaktayım
Keder heybeme bir acı daha koydum...
Mutluluğa ne kandım nede doydum..
Umudun peşinde gitmekten yoruldum...
Ne aradığımı nede mutluluğu buldum..
Şimdi hüzün mevsimine demir attım...
Gün tükeniverir birden
Aymaz bir geceye mahkum olursun.
İnce ince Çizgiler geçer derinden,
Kader kesiğidir,iyileşmek bilmeyen.
Dört mevsim sığar bir geceye.
Bir hayat sığar bir tek geceye.
Bu gün duymuyorum,
Sağır ve dilsizim,
Dünyaya...
Sessizlik şiddetinde,
Öfkeliyim,
Kızgınım,
Hep gitmelere endeksledim kendimi.
Hep emanet gibi yaşadım sensiz.
Bir yerlerden çıkıp geleceğini sandım.
Yada öyle arzu ettim, nedense.
Hiçmi hiç bitmedi gurbet hayatım.
Sonra zamanla anladım ki;
Keşke;
Demek geliyor içinden,
Keşke.
Lakin o kadar anlamsız ki,
Nedamet duymak geçmişe.
Tüketilmiş bir hayat sonunda,
Anne;
Keşke diyorum,keşke...
Sensiz öyle zorki yaşamak.
Meğer tastamammış senle herşey.
Şimdi solukmu soluk renkler.
Sensizliğin sessizliği korkutuyor beni.
Dünya neye neyiyle güzel ki
Yeme içme dersen eğer,
Kesildim ondan; ana südünden kesilmiş çocuklar gibi.
Hâyâller dersen şayet,
Çoktan onuttum; yok 9yle bir emelim.
Yaşamak işte; bitmesi için yaşanacak.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!