Ahmet Türkkan Şiirleri - Şair Ahmet Türkkan

Issız mı ıssız buralar,

Senin yokluğunda.

Güneş gibi değil güneş,

Eminönünde balık ekmek,
Gülhane parkında demli çay,
Ve yahut kızkulesini izlerken.
Caddelerde kalabalığa karışıp,
Şiirler yazamadım sana istanbul.
Ahmet Türkkan

Yazsam;
Yazılırmı kaderime yazdıklarım.
Silsem;
Silinirmi kaderimden sildiklerim.
Unutsam;
Unutabilirmiyim unutmak istediklerimi.

İster dolu de, istersen boş.
Bir hâyâle dalıp gitti de.
Olmazların peşinden eriyip bitti de.
Değmezlere kendini heder etti de.
Vefasıza vefalarını tüketti de.
Gecelerini kendine zindan etti de.

Hissiz biri olmak istiyorum...
Tepkiden çok uzak,
Ruh gibi...
Ağlamaktan öte,
Odun gibi...
Düşünmekten bi haber birisi...

Bilmiyorum;
Hangi düşünceye koysam seni
Kaç beyinden silsem,
Unutabilir mi hafızam seni.
Görmese gereksiz gözler seni...

Kaç kimlik taşır insan,

Kaç elbiseye girer

Kaç şekil değiştirir

Sözsüz dayak,
Yapraksız kavak,
Taşımayan hamak.
Hepsi kaderim...
Ruhsuz bütün güzeller;
Dışta muhteşem,

Bulutlar gibiydi mutluluk..
Hep arkasından koştuk..
Ha şimdi ha birazdan...
Artık mevsimlerden hazan...
Bir maceraymış sonu ayrılık..
Umutlar kırık düşler kırık..

Giderim birgün, herşeye inat.
Dönmem ardıma,hiçbir şey için.
Gözyaşlarıma inat silmem onları.
Herkese inat hiç kimse olup giderim.
Sorgulamam, sorgulanacaklara inat.
Güler giderim, ağlanacaklara inat.