Ahmet Kemal Şiirleri - Şair Ahmet Kemal

HALİME HALİME BENİ UYANDIR

Halime Halime beni uyandır
Bu çocuk berekettir diyorum
Evimizin göz nuru gururu
Onunla doğruldu belimiz

Mukaddime
- Haşim’e nazire-
Aşkın kuşları var bahar göklerinde uçar
Gelir başıma konar
O beni tanır o beni sever
Ben şıpsevdiyim

BENİ BİR BEBEK GİBİ SEV ANNE

Beni bir bebek gibi sev anne
Sırtımda ihanet sancısı var anne
Zaman dar ölüm yakın
İsa zeytin altında büyür

DENİZDEN TAKİP EDİLİYORUM

Denizden takip ediliyorum
Dualarla ve inanç yolunda
Bir kişi alnını karışlayarak
Kadınlar ve erkeklerle beraber

Demir çarıklarımı ver gideyim
Bunlar benim değil Bişr-i Hafinin

İçimin yollarından gider
Geçer gider geçer gider
Kutlu kentin yolları

İSTEK

Allah’a gitmek istiyorum çocuğum
Bu dur durak bilmeyen kargaşada
Allah’a gitmek istiyorum çocuğum

23.02.2013


Günlük Yayınlamaya başladım.En yeni günlüklerimi hem de. Eskilerini de yazarken yenilemeye çalışıyorum. Geçen eski bir günlüğü yeniledim. Tahkiyeyi kullandım biraz fazlaca. Bu bana gelecekte hikaye yazabileceğim düşüncesini ilham etti.' Yakın çevremin hikayelerini nehir roman tarzında yazabilirim' dedim kendi kendime. Babamın, dedelerimin, ninelerimin, hatta amcalarım ve kardeşlerimin. Kimi ilgilendirir bilmem, ama Nana adlı bir fahişenin hayatını anlatan Zola'dan cesaret almam hiç de yanlış değil bence.
Bana evinden seyrek çıkıp eltisine giden ananemin sokakta karşıma çıkıp koynundan para çıkarması ‘al torunum bunu ben öldükten sonra ruhuma Kuran-Kerim okursun’ demesi az abidevi bir davranış değil herhalde. Hatta o evinden çıkmaya çıkmaya güneşten mahrum yaşayan kadının bir evliya önsezisi içinde olduğu düşüncesi hissettirmiyor değil. Ben o zamanlar ilahiyat öğrencisiyim… Belki de imam hatip okuduğum yıllar o yıllar. Abim de aynı okulda okuyor ve benden de başarılı.Kardeşim de bizden birkaç sene sonra aynı okulda okuyacak. Onun yalnız bana bu cömertliği yapması ve benim de bir 10 yıldır her gün bir cüz okuyarak geçmişlerime bağışlamakta olduğumu söylersem- riyakarlık olmasın- ne kadar haklı olduğumu anlarsınız. Hatta diğer torunların bu Kur’an-ı Kerim okuma işine pek sıcak bakmadıklarını söylersem ne kadar haklı olduğumu anlayabilirsiniz.
Dahası babaannemi biraz hatırlasam, onun da ne büyük bir insanlık anıtı olduğu açıkça gözümün önünde canlanmıyor değil. Yemeden içmeden bütün ömrünü çalışarak geçirirken ne düşündü acaba? Fakirliğin ezici baskısından kendini ve ailesini kurtarmak isterken bugün benim refahımın en büyük amili olduğunu itiraf etmekten şeref duyuyorum. Koskoca bir sanayi arsası bugün için trilyonlar ifade eden servet…

25.02.13 Pazartesi


Bugün neşeliyim oldukça. Pazartesileri erken kalkmama sebep olan oğlum Yunus mutlu ediyor beni. Onun arabanın arka koltuğunda Kuran sayfasını ezberleme gayreti büyük bir feyz kaynağı benim için. Onu bıraktım dershanenin kapısında. Sarığını sarmamı istedi. Yaptım. Beğenmedi. Hocan sarar ‘dedim. Yatakhanenin kapısını açamadı. Sınıfını getirdim bıraktım onu. Öptüm.
Anneme gittim. Kaptı kilitli. Cama tıklattım. ‘Kapı kilitli’ dedim. Halama emretti açması için. Açamadı halam. Alttan anahtarı verdi bana. Kazağı verdim. Annem beğenmedi. Halamı unutmuştum. ‘Ona ver ‘dedim’ beğenmiyorsan’. Vermek istemedi ‘giymez ‘dedi. Halam gönüllü olmaktan kaçınıyor,ondan korkuyor besbelli. ‘Karda giyilir’ o dedi ‘çok kalın’. Meyve yedim. Biraz internete girdim. Günlükleri yayınladım. Sonra ayrıldım halam camdan el sallıyor. Geri gelip karşılık verdim. Anamın umurunda değil.
Dernek kurmalıyım. Gençliğin sahipsiz olduğu bu ortamda bir gençlik derneği. Bengisu sanat düşünce ve irfan mektebi. Adı bu olacak. İçinde sanat,kültür,bilim ve eğitimle haşır haşır neşir olacakları bir dernek.

SEDAT UMRAN: EŞYANIN ŞAİRİ

Hazan mevsimindeyiz sanki. Şairler bir bir göçüyor şimdi. Dün Mustafa Miyasoğlu bu gün Sedat Ümran. Bir çınar daha gitti. ‘İnna lillahi ve ileyhi raciun’ Allah hepsine rahmet etsin tüm geçmişlerimize.
Büyük şair. Eşyanın büyük şairi. Hemşerimiz sayılabilecek biri. İstanbul üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türkoloji bölümünde öğrenciyken tanıdım onu. Benim şiir hamurumda Sezai Karakoç, Cahit Zarifoğlu, Hilmi Yavuz, Fazıl Hüsnü Dağlarca ve Behçet Necatigil’den sonra onun mayası vardır. Onunla Marmara kıraathanesi gecelerini unutamıyorum. Fakülteyi ıskalamış, onun şiir sohbetlerine katılır olmuştum. Engin hafızası ve şiir ezberi hayrette bırakacak derecedeydi. Sayesinde yüzlerce şiir ezberledim. Fakülteyi bitirinceye dek sürdü bu alakamız. Sadece Marmara Kıraathanesi değil Horhor, ayrıca Kadıköy, Bostancı ve bilumum İstanbul kahvehaneleri, cafeler uğrak yerimizdi. Ben yüz yüze şiir eğitimini ondan aldım.
Almancayı anadili gibi bilmesi Hegel çevirileri felsefi yapısın güçlendirmiş onun çift kanatlı hale getirmişti. Birçok yabancı şairin intihar etmesini felsefe bilmemesine bağlardı.
Vefalı bir dosttu. Cömertti, alicenaptı. Borusan’daki mütercimdik günlerinde evlenmiş, evliliği pek fazla sürmemişti.

10.07.13 ÇARŞAMBA

Hiçbir yere gitmeyeceğim. İzmit’e gidip gelmekten bıktım. Oruçlu halimle anlamsız bir eyleme gibi geldi bana. Nereye gideceği camiyse cami burada da var.
Yine orucu uykuya tutturduk. Sevabını rüyada mı göreceğiz acaba? Havalar iyi sayılır. Hafif hafif eserek serinletiyor bizi.
İftar sofraları kuruluyor. Belediye her gün bir mahallede birlikte iftar yapmanın zevkini tadıyorlar. Dernekte biz de iftar ettik. Güzel bir muhabbet oldu. Akşam da baraja çıktık. Arap turist Mahmut Bey de orada. Tanıştık. Biraz konuştuk. Çay içtik. Teravih kıldık. Çocuklar havuza giriyordu. Tesislerin sahibiyle oturduk. Bizi davet eden arkadaş hesabı ödemek istedi. Kabul etmedi.
Mahmut Bey Kuveytli. Hac işi yapıyor. Tesislerin sahibi o. Kuveyt’e Mahmutlara misafir gittiklerini anlatıyor. Onların cömertliklerini saya saya bitiremiyor.