Yıldızlar kadar uzak insan insana
Kalabalıklar galaksiler gibi
Tam ortalarında kapkara birer delik
Sözler yüreği ıskalayınca
Gece duyulan havlamalar kadar soğuk
Kendimizi dinlesek bari
Bazı sözcükler var ki
Recm gibi linç gibi
Anlamına benziyor sesi
Sessiz harflere boğulmuş
Tek bir bir ses
Bir yay saklı yüzünde
Her gülümseyişinde
Sevinç mutsuzluğu kuruyor
Bu yüzden göğsünde atan bulutlu zaman
Bir ağaç saklı yüzünde
Ah içi boşalmış sıfır
Ne kadar çok koştum peşinden
Benimkisi dibi delik bir ömür
Ağzımdan nefes nefes sıhhat boşalır
Hayallere dalışlarım
Bir körün dokunduğudur parmak uçlarıyla
Yazılmaz
Kumsaldaki en güzel taşı seçen
Gönül yordamıyla bulunur
Göz yaşı kan ve ter
Şiir = Şair - insan
Değildir
Şiir vardır bir başına
İnsan vardır bir başına
Şair diye bir şey yoktur
Ne kadar yaşarlarsa da şair denen insanlar
Ne kadar kalabalık olsa da şehir
Hâlâ daha çok olan boşluklar
Zaten kalabalık bir çeşit eklem bacaklı
Sokaklarda meydanlarda tek başına dolaşan
Bu dünyadaki en korkunç yalnız
-
Dilruba Taşkıran
Tüm Yorumlarkısa ve öz