İda kıyılarında akşam
eserken deniz yeli
ıslak mavi ve serin
fesleyen kokardı ellerin
güneş batmak istemez
annem öldüğünde ben
kocaman adamdım
ağladım
gitmek istedim yanında
çocuklar dedi annem
hiç gitmemeli oraya
anormal
ne kaldı ki dünyada
kenarda köşede bir kaç
normalden başka
öyle yorgunum ki
şimdi köyümde olsam
avlu kapımızın ardındaki
o asmanın altına
bir güzel uzansam
tıpkı
bu ne tesadüftür ki
aynı yerde karşılaşıyoruz seninle her gün
hem de kaç kez
içimizde kıpır kıpır bir heves
sende bir telaş
bende bir telaş
bir elinden
güneş tutmuş begonvillerin
bir elinden deniz yeli
penceremde
pembe pembe
ışıl ışıl yaşama sevinci
bulutları çektim
ayın önüne bu gece
bütün sesleri susturdum usulca
bahçede açan güllerin bile
ben gidince
bölünmesin diye uykuların güzelim
bir bilge
“geçici bir akıl tutulması”
demiş aşk için
kalıcı olsaydı keşke.
kimselerin eline kalmadan
bu dünyadan göçüp gidenin
ağlamak değil
ne mutlu demeli ardından




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!