Atatürk ormanında bu sabah
Florya'da
ağlayan bulutların altında
usulca fısıldıyordu
orman halkına acıyı rüzgar
yaşlı ağaçlar arasında
ne güzel oyuncağın vardı gülüm
keşke kırıp atmasaydın
saklasaydın bir köşeye
gelip oynardın arada bir
yani özleyince
kenarında kaldırımın
iki taşın arasında
bir garip papatya
açmış
betona inat
ortasında şehrin
sandalyeler boşaldı
masalar toplanıyor bizim mahallede
peş peşe kapanmakta hesaplar
solan ışıklar da sönecek yakında
“üstü kalsın” deyip
giden olsa da aramızdan
sözün kurşun
dilin bıçak
ne çekti elinden bu aşk
bir güldürdün
bin ağlattın
yetti gari deyip canıma
kilit üstüne
kilit vurmuştum yüreğimin kapısına
çare etmedi ne çare
o zalim hırsıza
ne güzel başlamıştı rüya
bir ağacın altındaydık
kenarında
serin bir derenin
gecemiydi
yeni mi bitiyordu gün
kış doksanını tam
on beş gün geçe
karlı
beyaz bir gecede
doğduğumu söylerdi anam
bahar geldi buralara
ayrılmak ne kelime
aynı kökte
iki sarmaşık olmalıydık
şimdi seninle
arı kovanı gibi başımın içi




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!