Bazı insanların hatta bazı toplulukların duygu,tepki ve iletişimlerini küfürle yaptıkları yadsınsmaz bir gerçektir.Bu gerçekliğin altında
Yatan realite her zaman kişilerin merakını uyandırmaktadır.
Bu durum bence kişilerin veya toplulukların kültür seviyeleri ile ilgili bir tepkimedir.Çünkü
Kişi içinde var olan birikimleri ile iletişim kurar.Eğer yeterli bilgi birikimi veya söyleyecek bir sözü yoksa bu durumda kendisini toplum içinde veya karşısındaki kişinin yanında kendini farklı kılmak veya küfürle kendini kanıtlamak,üstünlük kurmak veya korkurtmak
Parsellendi parça parça yurdumuz
Mondros'la hep bağlandı kolumuz
Çok kötüydü ülkemizde halimiz
Bizi bizden biri olan kurtardı.
Şımarmıştı hep samsunda ingiliz
Sokağa fırladılar birden. Hava soğuk ve karınları açtı. Bir kaç kuyruk salladılar, biraz havladılar ama sonuçta bir ekmek veren yoktu.
-insan olmak vardı dedi benekli. Herkes ne kadar rahat ve lorttu. Yoldan giden genç adam “Hoşt dedi, köpeklere bir debik salladı. Adam da köpeklerden korktu. Hem köpekler, hem genç adam gözlerini kaçırdılar, onlar aslında birbirinden korkuyordu. Bir kadının elinde ekmek vardı. Köpekleri çağırdı. Bir çanağa süt döktü, ekmekleri doğradı. Köpekler sanki teşekkür eder gibi kuyruklarını salladılar. Doydu karınları, güneşli bir köşeye boylu boyunca uzandılar. Güneş sırtlarına vuruyordu. Gevşediler uyuklamaya başladılar. Onlar güzel bir rüya görüyordu.
Onları sevmek istiyordu çocuklar, korkuyorlardı. Kuyruğunu sallıyordu karabaş, bizden korkmayın diye havlıyordu. Köpekçe konuştular dertlerini, bir şeyler yapılmalı, köpekçe yaşayacak bir yolları olmalıydı.
Güçlü, kuvvetliydi, köpekler lideri Karabaş Dedi ki-Bütün köpeklere haber salın, peşimden gelsinler. Gelmeyenler insana kul köle olsunlar, köpekler var olsun, yaşasın bizim köpekler. Diye uzun uzun havladı. Karabaş, bütün köpekleri topladı. Ve uzun bir yol aldılar.
Umutsuz döverken dalgalar kıyıları
Boğulur dönerek okyanusunda
Bir gül açar,bir gül solar ve sonra
Her karar,herşeyde sorgulanırım.
Aynalarda saçlarımı düzeltirim
Bir perde iner yüzüme alçıdan
O bin mumluk ampüllerin altında
Korkarım, korkarım fotoğrafcıdan
Bulutların aklığı ağlıyor utancından,
Şanı büyük olanlar kaybetmez ki şan'ından
Korkusuz yürekliler birlikte cenk ediyor
Yemin etmişler hepsi yetiştik bekle diyor.
Herkes bana hayrandı
Ben sana hayrandım
Kaçırırdım gözlerimi
Gözlerinden
Aşık olmaktan korkardım.
Fırtınalar eserken korku şehirlerimde
İşgal altında kalmış sığınacak limanlarım
Avazım çıktığı kadar bağırıyorum duyanım yok
Kendi kendimi gömüyorum ellerimle...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!