Bütün efamlarım özgür,
Frenini bozdum sinir sisteminin.
Artık olur olmaz şeylere kızmayacağım
Seni sevdiğimide söylemem korkma,
Çünkü ben koptum yaşamaktan
Artık hayat beni yaşıyor...
En güzel yerinden bakabilsen hayata
Boş ver diyebilsen bütün olmazlara
Eksik etmesen yüzünden gülücüğü
O zaman görürsün sen özgürlüğü.
Sokaklarında Sivasın,
Çocuklar oynar.
Onlar bana bakar,
Ben onlara…
Bilmeden uzaklarda olduğumu
Hem bakarlar hem oynarlar.
Adana'nın kara sıcağında pamuk ırgatlığı yaptığımız yıllardı. Daha on beşinde bıyığı terlememiş bir çocuktum.
Babamı kaybetmiş, ölümün ne demek olduğunu henüz öğrenmiştim. Ama yoksulluğun ne demek olduğunun halâ farkında değildim anlaşılan.
Yedikardeş, bir annem, bir anda bütün zor şekli ile fakirliği tanıdık. Annem evin reisi olmuş, bildiği tek iş olan pamuk toplamaya ailecek bizleri de götürüyordu. Beyaz altını toplamak için henüz güneş doğmadan traktörlerin römorklarına komşularla birlikte,
Çocukların bağrışmalarıyla doluşurduk.
Ne garip,eskiden böyle değildi.Ölümler çok ucuzladı be kardeş,iş sayıya bindi.
Ölüm sayısı azalınca artık bir başka seviniyoruz.Ölüm sözcüğünü çoktan kanıksadık.Ölmek çok doğal biliyoruz!
Yaşamak,bir evin köşesinde oturmak,televizyon seyretmek,yemek içmek oldu.Çoktan unuttuk biz kardeş, arkadaşı dostu!
Ah benim olsun deyip te hüsrana uğrayan, içime gömdüğüm hayallerim.Oldu derken,beni terk eden gerçeklerim,sahi siz nerdesiniz?
Şimdi atları seyip etmiş bir seyis gibi,ya da iflas etmiş bir tacir gibi saçlarım darmadağınık,yörüngesini kaybetmiş bir gök taşı gibiyim.
Bütün bildiklerim bana isyanlı,bütün söylediğim sözler,koca bir dağa çarpıp dönen yankı gibi beynimi kemiriyor.içimde naz ile büyüttüğüm o sevgi dolu yüreğim,bir gemi gibi
Karaya çarparak su almakta,biliyormusunuz?
Şöyle gamzelerinle bir gülümsesen,
Gülümsese bütün kiraz ağaçları.
Derdi tasası tükense şu ülkemin
Herkese bir dirlik gelse,
Şiir'in yeşilini gördü gözlerim,
Bahtiyar ı'm ki ne bahtiyar.
Şimdi doru bir ata binmiş
Tozu dumana katmış,yoldayım.
Mahşerin ortalık bir yerinde sizlerle karşılaştık.Ellerinizi bögrünüze koyarak bakıştınız.
Hava zirfiri karanlıktı,Mevsimler birer birer yok oluyor, saniyeleri yaşıyorduk.Sizlerin önünde, alabildiğince zaman vardı.Sizler için saatler hiç acele etmiyordu.Gerçek şuydu:saatlerin adı yoktu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!