Doyumsuzluğun insanları gark ettiği bir zaman hüzmesinde kendini kandırmanın peşine düşmüştü insanoğlu
Bütün değerleri bir çırpıda silip atabiliyor, kendi iç güdülerinin tamahkar arzularına hemen teslim olabiliyordu.
Sahi ne olmuştu? İnsan, varlığının amacını mı unutmuştu? Yoksa, kendini frenleyen yasakların
Herkes herşeyi biliyor. Doğruyu, eğriyi, yalanı yanlışı, ama kendi bildiğini okuyor herkes.Saygı, sevgi birer beylik lafı haline gelmiş. Herkes istediği an istediği rolü oynuyor. Nasıl olsa hesap yok, sorgu sual hakgetire.
İsteyen, söylenenin içinden çekiyor işine geleni. Yüzler artık keçeleşmiş, artık ne dersen de!
Kimse hiç birşeyi umursamıyor.Tepki, artık gereksiz zamanlarda, istemsiz bir söylem haline gelmiş.
Şöyle geriye bir baktığımızda nelere ne kadar anlam yüklediğimizi, nelere gereksiz üzüldüğümüzü,
Hiç değmeyen kişiler için kendimizi harap ettiğimizi
Çok rahatça görebiliyoruz
Buna rağmen biz insanlar yinede hata yapmaktan. Kendinizi alıkoyamıyoruz. İnsan olmak, işte böyle birşey olsa gerek.
O güzelim hayallerden kur bana
Bak her yanın yine güzelleşiyor.
Avut beni, anlat hep masallara
Gelecek bir süslü bahar olacak,
Sönük gözlerinde öğle ışığı.
Düşlerin sinecek her günaydına
Yarına bir başka zaman olacak.
Tadını mı çıkarmalı zamanın
Canını mı çıkarmalı...
Zaman çıkarırken canımızı
Oturup ağlamalı mı?
Yoksa yoksa...
Bırakın yaşayalım mı?
Zamanı yaşayıpta,
Atılıvermek varya...
Kimseliyken,
Kimsesiz olmak.
Bakarken bakılmamak
İşte bu yok olmak.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!