Güneşin ısıtır, yeni gün doğar
Karşımda ben seni gördüğüm zaman
Gönlüme büsbütün güzel his dolar
Uzaktan sen bana güldüğün zaman
Sevginle içimi heyecan kaplar
Ben geldiğimde sen gitmiştin
Bir tek teli kalmıştı kumral saçlarının
Gözlerinin izi kalmıştı...
Baktığın her köşesinde odanın.
Hala tazeydi kokun, ama sen yoktun
Sessizce oluyor herşey
Çığlıklar kuşanırken elbisesini
Ellerin, kolların ve başın,
Bakışların düşüyor önce yere
Bugün hangi şehirdeki ağaçların,
Yaprakları göğe uçuşuyor sayende!
Hangi evlere yas ateşleri düşürdün,
Uzaktan uzaktan bakar sevdalar
Uzaktan gönüle akar sevdalar
Gözünü bir kırpar bir dudak büker,
Karartır ateşte yakar sevdalar.
Artık mektuplar yazılmıyor dostum. Nostaljinin tadı tuzu kalmadı. Galiba sevgileri eskittik iki gözüm, özledik hüzünleri… Utanmayı arar olduk, gelin ettik iffeti. Güvenmeyi, dürüstlüğü, kardeşliği elimizden kaçırdık. Şüpheler, kıskançlıklar sardı etrafımızı. Onur, Çoktan terk etti bazılarımızı.
Mutluluğu kaçırdık yalanlar söyleyerek. Paylaşmak yalnızca lüğatlarda kaldı. Yapmacıklar türedi dostum, bize söylenecek söz kalmadı.. Adam gibi adamlar çoktan terk ettiler bu diyarları. Mış gibi yaşayanlar çoğaldı. Yaşamanın sadece adı kaldı. Söz namus sayılırken eskilerde, sözün hiç hükmü kalmadı. Önem sırasını yitirdi dostum,
Güzellikler aynalarda kaldı. Alın teri artık akmak bilmiyor, bedavadan yaşamak başka bir hal aldı. İnsanların ben demekten, sen demeye takatleri kalmadı.
Heyecanları tükettik dostum. Kazanmanın anlamı kalmadı. Herkesle yarışmaktan insanların gücü kuvveti kalmadı. Aşk bacadan uçup gitti iki gözüm. Ağlamak anlamını yitirdi. Yok, şimdi kahramanlar, beyaz atlı masallarda kaldı. Hiç kimse titremiyor, o gür sesleri şimdi duygusuzlar aldı.
Sahi birde dermanı kalmadı dizlerimizin, büyüklerin hatırı kalmadı. Fedakârlık, yapmasaydı olarak kavrandı İki gözüm herkesin herkeste ahtı kaldı. Uykusuz gecelerde sallanan çocuklar büyüdü. Karşılığı hayal kırıklığı oldu. Şimdi anlık sürüyor sevdalar, her yalan itibar görüyor, mış gibi yaşıyor insanoğlu Kimseyi dinlemiyor.
Ölümler gün aşımı, düştüğü yeri yakıyor iki gözüm, ağlayan gözlerden bir damla yaş akmıyor.
Bir bebek gibi saçlarımı okşardı. Bana bir baktığında, gözünün içi gibi bakar; gözlerinin içi gülerdi.
Ta uzaklardan dualarıyla eşlik eder, beni hiçbir yerde yalnız bırakmazdı.
Onun yanında fedakârlığın esamesi bile okunmazdı; çünkü o, kendiliğinden fedakârlığın ta kendisi olurdu.
Ben sevginin katmer katmer çoğaldığını onda gördüm. Sevmenin, saygının içinde nasıl büyüdüğünü bana o gösterdi.
Ellerim hala küçücük,yüreğim pır pır
Hiç birşey değişmedi dün gibiyim aslında
Sen hiç ölmedin içimizde yaşıyorsun ama
Bir sen yoksun,birsen yoksun sevgili baba
Sevginin hayat bulacağı yer, kesinlikle bireylerin karşılıklı ilişkilerinde takınacakları tavırlardır. Çünkü sevginin beslenip büyüyeceği temel duygu saygıdır. Eğer ilişkilerde ve davranışlarda saygı yoksa, o ilişkinin sevgiye dönüşmesi de beklenemez.
Emek, yapılan her şeye değer katar. Karşınızdaki insana değer vermez, fedakârlıkta bulunmaz ve emek harcamazsanız; insanlar sizi hangi yönünüzden sevebilir ki?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!