İnsanları birbirine düşüren ve devamlı insanlar arasına nifak tohumları eken kişiler acaba nasıl vicdanen ve ahlaken rahat edebiliyorlar? Kendi çıkarları için başkalarının mutsuzluğunu isteyen insanlar bence insanlıklarını kaybetmişlerdir. Çünkü hep ben diyerek hareket eden insanların zaman içerisinde nasıl bir insan oldukları bütün Çıplaklıyla ortaya çıkacaktır. İşte o zaman bütün yalanlarıyla insanların kanına giren insan kılıklılar yanlarında kimselerin olmadığını görecekler ve o iğrenç sıfatlarıyla baş başa kalacaklardır. Yalan söylemek ve yalan üzerine her işi bina etmenin kişiye herhangi bir faydası olmadığı gibi din ’ende en büyük günah olduğunu bilmeyen yoktur. Âmâ sonunda kaç insanın hayatını maf edecek yalanların her an ortalıkta gezindiğini görmek gerçekten insanlara karşı duyulan samimiyetimizi ve güvenimizi kökünden sarsmaktadır.
İnsan ilk önce kendi koyduğu prensiplerine sadık kalmalıdır. Dünyevi hayat ile dini hayatın dengelenmesine özen göstermeli ve kesinlikle inançlarında ve davranışlarında samimi olduğunu hareketleriyle ve tutarlılıklarıyla göstermelidir. Yapmış olduğu uygulamalarla dini emirlerin uyuşmaması kişinin tutarsız ve samimi olmadığını gösterir. Ayrıca bu tutarsız davranışlar o kişilerin nezdinde kutsal değerlerimizin zarar görmesine neden olabilir.
Toplum yapımızın her gün biraz daha dejenere olduğu günümüzde en önemli problemlerimizden birisi, geleceğin teminatı olan gençlerimizin yanlış bilgi ve ahlaksız davranışların etkisinden koru yamamızdır. Öncelikle aileler ve eğitim kurumlarının üzerine düşen büyük görevler vardır. Gençlerimizi dürüstlükle tanıştırıp, haramdan, haksızlıklardan, yalandan riyadan uzak tutmak en önemli görevlerimizdendir.
Aslında samimi ve dürüst insanların yapacağı çok yaptırımlar vardır. Yalancı, riyakâr ve insanları birbirine düşüren kişileri tespit ettiklerinde, onlardan uzaklaşmaları ve dürüst insanlara bu insanların gerçek yüzlerini göstermelidirler. Bu tür insanlar bilinmelidir ki diğer masum insanlarda bunların iğrenç emellerine alet olmasınlar.
Dikkat edilmesi gerekli en önemli şey, hep ben diyen kişilerle olan ilişkilerinde çok dikkatli olunmalıdır. Hep ben diyen kişiler bencil ve kendinden başkasını düşürmeyen kişilerdir. Unutulmamalıdır ki bu kişiler kendi çıkarları için en akınındakileri satabilecek karakterlere sahiptir.
Arkadaş seçimlerinde ve toplum içindeki ilişkilerde çok dikkatli olmamız bizim yaşam standardımızı yükseltecektir. Çünkü bu tür kişiler insan hayatını zindan edecek bir hal alabilir. Yalandan ve yalancılardan uzak durmalı, insanlar hakkında belli bir süre geçmeden kesinlikle olumlu değerler vermemeliyiz. Çünkü her olayın arkasında insan görünümlü şeytanların yalan, riya gibi sinsi silahlarının var olduğunu bilmeliyiz. Samimiyetsiz ve bizleri üzen davranışlarda bulunan kişilerden uzak durmak bizlerin mor elman iyi olmasını sağlayacaktır. Zarar görmemek ve günahlardan uzak durmak için yalancılardan ve yalandan uzak durmalıyız.
Lastiği patlamış bir kamyon gibi sektirerek yaşamaya çalışıyoruz,hangi kapı senin,hangi kapı benim diye ayırt etmeden.Bir düzensizlik psikolojisi içeridinde hepimiz birbirimize bakarak ama birbirimizi görmeden yaşıyoruz.
Öyle bir derinlik ki bu bizim içimizdeki,hergün
Yaşama enerjimize sekte vurarak ve hergün bir kar yumağı gibi birbirine sıkı sıkı sarılarak daha da büyüyor.
Dünü bugününü tutmayan mızıkçı çocuklar gibi efhamlı halimizi yanımızdan hiç ayırmadan hergün psikolojik damarlarımızın bütün fayları birbiri ardına kırılıyor.
Gençliğimi yitirdim,zaman denilen deli dumrulun kucağında.Sonra yaşama sevincim uçup gitti.Umutlarımı bitirdim önce teker teker,gözlerimin önünde,bitip gitti bütün güzellikler.
Bölük,börcük anılar kaldı hafızamda.Birde içimde bilinmedik bir sızı.Beklentilerim avlu attı,pes ettim gelecek denen zamana,beni beklemek tüketti.
Hayallerim uçup gitti bir buhar gibi göklere,
Bana gözlerimden dökülen damlalar kaldı.Biliyorum beni,pişmanlıklar tüketti.
Kök her şeydir. Köküyle dal verir, yaprak verir ağaçlar. Sağlam olmazsa kökler, savurur gider rüzgâr. meydan okur yıllara kökler, var olma savaşında ayakta durur. Kökü olmayan ağaç, Bir kaç günde kurur. Köküyle çoğalır insan. Her kök kendine benzeyeni bulur.
Benimde köküm var, Türk’üm. İslam’la yoğrulmuşum. İslam’ı yaymak için, küffara dik durmuşum. Ben Türk'üm Tarih beni kahraman diye yazar, Koskoca devletlere "Diz çöktürmüş benim köküm. Gururla, haykırarak diyorum ki ben Türk'üm. Beni benden ayırmak ancak laf-ı güzar olur, Herkes bilsin ki bunu Türk'ün kökü soyludur. Bu demek değil hiçte, başkasını hor görmek. Türklük islamla bilki, bir ses bir vücut demek,Türklük demek herkesle kardeş olmak,Türklük demek, insanlıktır, amaç birlikte gülmek.
Ben Türk’üm, köküm dayanır çok uzaklara, Çok devletler kurmuşum, düşmem hiç tuzaklara .Bir yanım Çanakkale, diğer yanım Sakarya, Türk olmak böyle bir şey, kökümüz orta Asya. Yüzyıllardır ben varım, inanmış Müslümanım, hep böyle sürecek bu, bizi korusun Tanrım.
Çok eski bir zamandan,uzak yollardan geldim.sen benim hayal ülkemsin.Senin güneşinde kavrulurken Hazar Gölünün serinliğini içimde hissettim.
Yüksek tepelerden, çorak topraklardan
Sıcak çöllerden çok şeyler geldi peşim sıra.
Bir gün Orta Asyada Mete Han, bir gün
TUTKU
Yüreğime bir giz gibi
Girdi çıkmaz bu bir tutku.
Tutumumu bilmez gibi,
Oldu bende kibir tutku.
Kendi kanatlarını bırakır,uçan kuşlar
Benzesin diye kendisine evlatları.
Vardır elbet bir anlamı susmaların
Boşuna değil kuşların kaybolmaları.
Konuşunca ölüm sustu herkes,
Birer birer bırakıldı silahlar!
Elinden tuttu zengin fakir'in
Herşeyi bilen bir Allah var
Hergün sesizce yerinde duruyor dağlar, taşlar,
Ormanlar. Kuşlar nasılda onlara doğru uçuyor, insanlar onlara koşuyor, hayvanlar onlarla hep içiçe.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!