Şu dağları görüyormusun?Dedi adam,bir yandan da işaret parmağı ile ta uzaklardaki dağlarının ardını gösteriyordu.
Belki dedi."Çok adamlar yaşıyor oralarda da bizlere benzeyen çok adamlar"ve gözleri daldıp gitti adamın,çünkü hiç memleketini terk etmemişti.Çünkü memleket,namus demekti.
Başka dünyalar düşündü adam,başka hülyalar kurdu.Sonuçta insan, insandı.Vatanın elbet bir hududu vardı ama insanlığın hududunu biliyordu,insanlığın hududu gönülden gönüle geçen güzel duygular ve
İnsanlığın hududu yine insanda var olan,insan
Geçmişin girdabına düşüpte gittigin zaman o günü yaşıyorsan,vicdanın sızlamadan,başın dik,onurlu ve vefalıysan ve hâlâ çizgin dosdoğru o yolda yürüyorsan,ne mutlu sana sen gerçek bir insansın.
Evlerinin önünden serin bir dere akıyordu.Derenin suyu o kadar temizdi ki,nerdeyse içindeki balıkların oynayışlarını görmek mümkündü.
"Ah"bu sabahları erken kalkmakta olmasa diye söylendi,kara Emine.
Şimdi kalkacan da,inekleri sağacanda,hayvanın altını temizliyecende,de babam de,diye söylenmeye devam etti.
Birden bir bağırtı yükseldi aşağıdan,bağıran Kara Emine'nin Anasıydı.Onu ahıra çağırıyordu.
Bu gün uykularım nöbete kaldı
Seni sende düşünürken unuttum.
Cemalin aklımı başımdan aldı
Senden bana taşınırken unuttum.
Unuttum sendeki o kara kaşı
Evler eskir, insanlar değişir; lakin hayat akıp gitmeye devam eder. Yürüdüğünüz yolların bir kıyısında, geçmişin gölgesi hep kalır.
Bozbulanık hatırlanan, yaşanmış ama unutulmuş günlerin izleri, evlerin sessiz bir köşesinde yaşamayı sürdürür.
Kuşlar konuyordu pencereme ürküyor ve korkuyorlardı.Duruşlarından belliydi kuşların, yüzleri telaşlı,içlerinde binlerce korku vardı.Güven olmaz diyorlardı insanlara, sahi güven olmazmıy dı? Sanırım kuşlar bizden korkuyorlardı.
Sonra baktılar pencereye,biraz su birazda yem koymuştum.Yemlendiler,içtiler sularını kuşlarımız,beklentileri oldu.
Yavaş yavaş her gün bir şeylerimizi kaybederken, mutluluk oyunları oynamaya hazırız.Vefasızlıkları sol yanımıza, gerçekleşmeyen hayallerimizi sağ yanımıza alıp ha bire biz hayata devam müziğini çalmaya çalışırız.
Hani haksızlıkların karşısında dik duracaktık, hani herşeye rağmen ölümüne yaşayacaktık! Doğru hepimiz çok şeyleri kaybede kaybede, ümitlerimizi yitire yitire geleceğe artık bakamayız.
Bir türlü anlamış değilim. İnsan insanın merhemi
Derlerdi ya, günümüzde insan,başka insanların dert yumağı halini almış.
Gün yeniden doğduğunda tepelerin ardından
Yarın başka olacak umudun olsun çocuk
Yine çiçek açacak elvan elvan yurdundan
Yarın yüzler gülecek umudun olsun çocuk
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!