Doymuş karınları var
Aç ruhların.
Sabır ve tahammüldür
Kötüsüyle yaşanan.
İyisi var mutlulukların.
Ayaklarında donları, üstlerine giyecek sırtları yoktu. Yağmurlu kış günlerinde yarım yamalak kurulan çadırlarının etrafında çocukları fır fır dönerek oynuyor; sanki var olan özgürlüğün tadını yalnızca onlar çıkarıyordu.
Mahallenin en ücra köşelerinde kurulmuş çadırların etrafında yılkı atları cirit atıyor, cansız at arabaları bir köşede yağmur altında ıslanıyordu.
Adlarına çingene mi deniyor, aptal mı deniyor; hiç kimsenin umurunda değildi. Her birinin çadırında davulları asılı duruyor, kendileri upuzun oturuyorlardı.
Yoldan geçenler içlerinden onlara sanki gıpta ile bakıyor, “Yahu, bunlar ne kadar rahat,” diye iç geçiriyorlardı. Geçim derdi, gelecek kaygısı olmadan ve hiçbir şeye kafa yormadan yaşamak demek ki buydu. Demek ki insanlar bütün dertleri kendileri çoğaltıyordu.
Üzerimde yılların bıraktığı tortular
İçimde kaybetme korkuları
Sona ermez mi artık
Hep sana deyişlerim,
Neden beni vuruyor attığım güller
Evren mi yanılıyor ben mi yalanım?
Boynu bükük durur şimdi sümbüller
Niçin hep buz gibi soğur bir yanım.
Ne kadar güzel, başkasını düşünüp,onları kırmadan hareket edenler.Bir çocuğun başını okşayıp, bir yaşlıya hürmet edenler.
Ne kadar güzel çiçekler ekenler, güzel güzel bakıp, güzel görenler. Ne kadar güzel karşılıksız sevenler,
güzel sözler söyleyip, güzel şeyleri övenler. Ne kadar güzel içinde her daim sevgiler büyütenler.
Ne kadar yalan, dost görünüp menfaati kadar yalakalık yapanlar. Gerçeklikten çok uzak ama yalancıktan ağlayanlar.
Ne kadar yalan;"dünya yalan "diyerek hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayanlar. Ne kadar yalan;içi başka dışı başka olanlar. Köprüyü geçene kadar ayıya dayı diyenler.
Ne kadar yalan; samimiyetsizlik, şekilden şekile girerek bukalemun gibi renk değiştirenler.
Ne kadar yalan, değeri olmayana ederinden fazla
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!