Adem Ulutaş Şiirleri - Şair Adem Ulutaş

Zalimin zulmüne ses çıkarmayan
Mazlumu da zalim zümresinden et
Canı pahasına hesap sormayan
Korkağı evinden yöresinden et

Peygambere edilirken hakaret

Akıl gider aşk gönüle düşünce,
Mecnun olan görünür mü hor yarim.
Yar deyince  sarar  aklı düşünce,
Yağmur nemi gözlerime sor yarim.

Ayak kızgın kumda yansa da yürür.

Katırlarla eşeklerle yarışan,
Küheylan atlara yazıklar olsun.
Bilir bilmez herbir söze  karışan,
Cahil inatlara yazıklar olsun.

Bir birini yedi aslanlar kurtlar
Ormanlar çakalla kargaya kaldı
Karıncalar, yorgun filleri sırtlar
Serçe kartal ile kavgaya kaldı

Tavşan kovalıyor tazı kaçıyor

Aç, susuz, uykusuzum bombalar altındayım,
Anam, babam, kardeşim yok oldu emmim dayım,
Vatanında vatansız oldum bahtı karayım,
Yangınlar içindeyim şu çıkan duman
benim.
Yetişin imdadıma halim çok yaman benim.

Her sene dalımdan düşer bir yaprak,
Şimdi süsler sarı renkler yolumu.
Öz mayam hamurum şu kara toprak,
Özlemle arzuyla bekler yolumu.

Başlamadan önce ışıksız gece

Kapandı kapılar yüzüme bir bir 
Umutsuz çaresiz yollara duştüm
Bakışlar düşmanca sözlerse zehir
Yarabbi ne zalim kullara düştüm

Her gece sessizce ağladı gözüm

Çetin bir uğraştır menzile ermek
Çöllerde rehbersiz yol mu bulunur
Nefsini ayaklar altına sermek
Cihadda ciğersiz kullu mu olunur

Karanlık karanlık her yer karanlık
Karanlık içinde kaldım bir anlık

Gördüğüm ışıklar söndüler bir bir
Ay gibi parladı tılsımlı nehir

Servetle, sağlıkla, çoluk çocukla,
Sınandıkça zarar ettim her sene.
Dedim benim işim olmaz yoklukla,
İnandıkça zarar ettim her sene.

Ölümden habersiz hayaller kurdum.