Adem Ulutaş Şiirleri - Şair Adem Ulutaş

Yıl bin dört yüz eli üç mayısın son günleri
Korku düştü bizans gökler karardı bugün
Kadırgalar Haliç ten çevirdi dümenleri
Yiğitler dört bir yandan surları sardı bugün

Hayat yükü biner üstüne ton ton
O güçlü bedenin yorulur bir gün
Bükülür de belin bir cılız baston
Güçsüz ellerinle sarılır bir gün

Dökülür başının tüyü teleği

Menzildeki yolda dördüncü mola,
Artık dönemezsin sağ ile sola,
Bu gece en uzun gecedir kula,
Ne dilin konuşur ne gözün görür,
Sonsuzluğa doğru bir kervan yürür.

Kartallara eş oldum sonsuzluğu at sürdüm,
Neşesi çilesiyle bir ömür geldi geçti.
Günahı kötülüğü kendi kendimde gördüm,
Şeytanın hilesiyle bir ömür geldi geçti.

Kimden neyi saklardı sırrı neydi gecenin?

Tahıl taşın arasından çıkarsa
Öğütür taş taşı bir zaman sonra
Elkızı araya fitne sokarsa
Görürsün gardaşı bir zaman sonra

Ömrü törpüleyen arsız avratla

Ne de çabuk geçti bahar ile yaz,
Mevsim kışa döndü güz bitti gayrı.
Kesilir nefesim yürüsem biraz,
Yol yokuşa döndü düz bitti gayrı.

Irmak gibi çağlayarak akardım,

Çığnaya çığnaya doldur samanı
Araba bizimdir çeten bizimdir
Tarla herk ederken biter dermanı
Küheylan bizimdir köten bizimdir

Hayvan işe başlar dehle haydayla

Fildişi kulede sırça sarayda
Gününü gün eden bizi ne bilsin
Fakir borç içinde yüzer her ayda
Birini bin eden bizi ne bilsin

Köpeği kediyi sevip süsleyen

Dokunsa anlar âma zağlı ile zabını
Beğenmezmiş tosbağa çıktığında kabını
Günahta ısrar edip yakmak icin odunun
Cehennemde bedava verirler mikabını

Aşıklar diyarı bizim ellerin
Baharı başkaydı yazı başkaydı
Renk renk çiçeklerin al al güllerin
Arıya, bülbüle nazı başkaydı

Çobanlık çobanın köşkü yalısı