Adem Ulutaş Şiirleri - Şair Adem Ulutaş

Çiçekler allı türlü ağaçlar yeşil giyer
İlkbahar bayramındır süslenirsin ey dağlar
Sallanır ağaçların dallar dallara değer
Huşu ile kimlere seslenirsin ey dağlar

Kurudu mu toprağın kara bulutlar ağar

Yüce Mevla ömür verdikten sonra
Bebeklerde büyür ihtiyar olur.
Mananın sırrına erdikten sonra
Vazgeçer benlikten Hakk'a yar olur.

Zengin olsan hayat denen rüyada

Debmeyince düşmez hadi deb düşür
Yakalım dağlarda çoban ateşi
Suyutkunu ise yanmaz debdüşür
İllallah ettirir duman ateşi

Sarar çobanlığı çıranın isi

Hüzün doğar kasvet yağar yurduna,
Bütün varlığından cayan olursun.
Saklansan da yetmiş kapı ardına,
Ölüm meleğine ayan olursun.

Minarenden ezan sesi yükseldi
Gür sedalar arş-ı alayı deldi
Yıllardır gülmeyen yüzümüz güldü
Bu gün peygamberin ümmeti şakir
Duysun dünya alem diyelim tekbir

Gün gelir kim bilir istemese de,
Gönül sevdiğinden uzağa düşer.
Kuşlar gökyüzüne benim dese de,
Bir avuç yem için tuzağa düşer.

Yüreğinde fırtınalar esince,

Hak istesin uzun yollar dürülür
En uzak noktaya kavuşur yakın
Emri ile görülmezler görülür
Ne hükmü kalır ki siyahın akın

Beyin ölür, kalp durur, nefessiz kalır beden
Kemirir organları fırsat bekleyen düşman
Katılır tüm vücudun leke leke olur ten
Düşer vucut ısısı damarlarda soğur kan

Bir noktaya dikilir kapanmayan gözlerin

Bedenin acısı ölene kadar
Ruhun acısını bitire bilsem
Affeyle yarabbi kulun günahkar
Sonsuz rahmetinle affınla ölsem

Emek verip ekmediğin tarlada
Yazın hasat için başak ararsın
Bir kez fide dikmediğin tarlada
Kuru ağaçlarda turşak ararsın

Allah sever kendisinden emini