Adem Ulutaş Şiirleri - Şair Adem Ulutaş

Onun bunun ellerinde eğrilip
Meydanlarda yiğit asan ip misin?
Zor olan işlerden kaçıp sıyrılıp
Haksızlığa karşı susan ip misin?

Hak yoluna kastedene desteksin

Tavukları sansar boğmuş pinnikte
Bir culla bir ferik kaldı bizlere
Kurt ısırmış yaralanmış enikte
Sol kulağı yirik kaldı bizlere

Koyunun boynunda dıngırdar kelek

Çekerim sanırdım her türlü derdi
Bugün bana figan düştü zar düştü
Az ötede çocuklarım can verdi
Kuzum dedi peşlerine yar düştü

Yavrularım baba diye ağladı

Ey her şeyin sahibi halimiz sana ayan
Görülmezi görensin duyulmazları duyan
Mecalimiz kalmadı bu zulme dayan dayan
Saldırıyor Halep’e Eblehe ‘nin filleri
Medet sende Yarabbi gönder Ebabilleri

Ağlama ey! Gönül sen doğarken dertliydin,
Ta kalubelada ruhun varken dertliydin.
Dertlerden yapılmıştır çamurundaki maya,
Bunun için ağladın gelirken dünyaya.
Boş yere çırpınıp da mutluluğu arama,
Sen onu bulamazsın mutluluk vardır ama.

Ham olmak pişmişin önceki hali
Ham olmadan pişenleri gördün mü
Kolay olanları sever ahali
Zor olana koşanları gördün mü

Mana cevherini buldum belleyip

Çölün  sıcağında susuz kalınca
Her baktığın yerde vaha görürsün
Mecnun gibi aşktan lezzet alınca
Aynada kendini leyla görürsün

Ümit bağlar kula edersen meyil

Çilelerle dost olmuşum
Sevdaya götürün beni
Mecnun'um çölde kalmışım
Leyla'ya götürün beni

Yıllardır onu ararım

Sordum "Çocuk bu ne biçim bir oyun?"
Çocuk , hodak dedi güldü yüzüme
Kimin için kınalandı şu koyun?
Hakk'a adak dedi güldü yüzüme.

Ne bakraç ne ip var derindir kuyu,

Mutluluğun istemem bana azap vermede,
Beni kaderim ile baş,başa bırak gülüm.
Sevgi şefkat dilemem beni hakir görmede,
Dertler taşıt misali bense son durak gülüm.

Bundan böyle yüzüme gülme gayrı istemem,