Adaletsiz Döngü Şiiri - Kasım Kobakçı

İşte yine belirdi, ufukta sahte bir şafak,
Gördüklerim midemi bulandıran, çirkin bir tuzak,
Zihnimde çözülemeyen, tek bir zorlu basamak,
Bu adaletsiz döngü, ruhuma yapılan bir hakaret.
*
Aniden dank etti beynime, bu sürü kanunu,
Aynı cinsten olan, korurmuş her zaman yoldaşını,
Hiçbirinin diğerine, dokunmazmış asla zararı,
Anladım ki bu kural, dünyanın en eski yalanı.
*
Ben sanırdım ki, doğruluk en keskin kılıçtır,
Meğer bu sahnede, en işe yaramayan duruştur,
Dürüstlüğüm, ensemde hissettiğim soğuk bir rüzgardır,
Fark ettim ki, bütün çabam boşuna bir yakarıştır.
*
Şimdi yüzümde, yorgun bir ifadenin izleri varsa,
Vicdanım, henüz kirlenmemiş ve rahatsa,
Hala adalete dair, içimde bir parça umut kaldıysa,
İnsana olan inancımı, yitirmemiş olmamdandır.
*
Onlar aynı sofradan doyar, aynı sudan içerler,
Birbirlerinin kokusundan, niyetini sezerler,
Yabancı birini gördüklerinde, hemen diş gösterirler,
Kendi aralarında, asla birbirlerini ezmezler.
*
Çıkarlarına ters düşen herkesi, hedef alırlar,
Kurdukları mahkemede, kendileri karar kılarlar,
Yazdıkları tarihte, hep kahraman olarak kalırlar,
Çünkü bilirler, aynı cinsten olanlar, birbirini kayırmazlar.
*
Feryadım, boş bir vadide yankılanır durur,
Sözlerim, onların sağır duvarlarına vurur,
Her isyanım, daha da sağlam bir sessizlik doğurur,
Bu düzende, dürüst olan her zaman yorulur.
*
Birbirlerine kenetlenip, aşılmaz bir duvar örerler,
Gelen her tehlikeye karşı, tek bir vücut direnirler,
Aralarından birinin, düşmesine asla izin vermezler,
Çünkü bilirler ki, biri devrilirse hepsi giderler.
*
Şimdi ruhum, bu çemberin dışında kalmışsa,
Bedenim bu kokuya, alışmayı reddetmişse,
Hala içimde, onlara benzemeyen bir taraf varsa,
Karakterimin, henüz satılık olmamasındandır.
*
Zaman akıp gidecek, bu düzen hiç bozulmayacak,
Benim gibi niceleri, bu yolda kaybolacak,
Onların çarkı ise, hep aynı şekilde dönecek,
İşte o zaman,
Yalnız bir ruh, bu diyardan sessizce göçüp gidecek.