Varsa sıhhat afiyet;
Durma dostum amel et!
Yoksa serde kem niyet;
Sa’y etmeyi emel et!
İstemezsen çürümek;
Sözde Müslim çok ama, kaç hakiki mü’min var?
Denenince insanlar, çıkar adet ortaya!
Sınav için geleni, eler durur fani dar!
Elenmemek istersen; düşme kardeş vartaya!
Ecel varken cihanda;
Bu ne tamah birader?
Cihan kadim cihan da;
Ölüm kimde sıra der!
Hırs işinde inan sen;
Sakın olma alerji, kendimedir uyarım!
Zira hüsn-ü edep de, son resule uyar’ım.
Mert diyorsan kendine, mesafe koy na-merde!
Çünkü öyle mahluklar, merhem olmaz bir derde!
Bir bi-çare yazarım
Nefs elinden bi-zar’ım
Arşa çıkar fizar’ım!
Bittim Rabbim el-aman!
Yoksa halim pek yaman!
Ey insanım deyip de, o unvandan bi-haber;
İnsan olan bir insan, kalmaz lütfe şükürsüz!
Ey medeni geçinip, lakin ondan tığ teber;
Madem şükrü unuttun, bari yaşa küfürsüz!
Diyor sana o Fatır;
Et ölümü der-hatır!
Asi ruhun bu emre;
Acep niye dayatır?
Varsa takdir ezelden;
Duracaksan bir makulde;
Hiç yaşama boş hevesle!
Dost ararsan köyde ilde;
Evlat değil köpek besle!
Pişman olmak istemezsen;
Bebeklikten buyana, hep aynısın be kuzum!
Anlamadım ben seni, evlat mısın şaki mi?
Korkuyorum atinden, yemin olsun a kuzum!
Söyler misin sen bana, evlat mısın şaki mi?
Eh demedin bir kere, anlattığım şeylere!
Üç düşmanın içinde, en büyüğü şu cehil!
Ne yazık ki bu hasmı, tanımıyor na-ehil!
Nerden bilsin ilimden yoksun olan gerçeği?
Ama alim olana; onu bilmek çok sehil!
Ene dostu sineler; eder onu misafir!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!