Ey münkire dost diyen; vazgeç hemen bu işten!
Çünkü senin yaptığın, ters düşüyor imana!
Şayet rücu etmezsen, şu gittiğin gidişten;
Korkarım ki, seni Hak; layık görmez eman’a!
Asla olmam aşık’ın, bilmen gerek ey hayat!
Zira dar-ı dünyada, gayet müşkül, zor hayat
Zannetme ki sen teksin ve de yoktur nazirin;
Mü’min için uhrada; sonsuza dek var hayat!
Ey hesapsız muhasip; olma bana mihmandar!
Çünkü senin sözünde; eman, değil güman var!
“Ömür; bir an” der iken, onca alim ve arif;
Ne vakit, “taat” desem; hep diyorsun; “zaman var”.
Göz vermişse Hak başa;
Et güzeli temaşa!
Temaşayla zinayı;
Bir zannetme sen haşa!
Haram nazar har ama;
Yol ararsan Allah’a; gitmek için ey mü’min?
En müstakim tarikat; şeriattır bilesin!
Kadim İslam dururken; hiç arama başka din!
Rıza ise hedefin; sırf bu yolda olasın!
Onca yıldır yiyorsun, doymadın mı ey nefis?
Yoksa geçen ay yılı, saymadın mı en nefis?
Yem olacak o vücut, bir gün börtü böceğe!
Acep sen bu safhayı, duymadın mı ey nefis?
Dün olmadan şu günün
Kendine gel ey nefis!
Belki bu gün son günün?
Kendine gel ey nefis!
Henüz varken zamanın
Gücün varken döv demiri tavında!
Tav kaçmışsa ısrar etme savında!
Hak fikir’i sonuna dek savun da;
Yanlışlarda ısrar etme başbakan!
Bir gün olur, miat dolar sonunda.
İmtihanın gereği, küfür olur berdevam;
İnkar devam etse de, zulüm devam edemez!
Şu ikiyle savaşı, sakın kesme der davam;
Yoksa Mü’min Cennete, asla, kat’a gidemez!
Sıyrıl artık şu gafletten!
Yeter kurtul ataletten!
Başın dertte betaletten!
Bugün ölsen ne yapardın?
Yıllar yılı aynı tavır!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!