İnsan Değilim
Eğer, insanlık böyle ise.
Ben, insan değilim arkadaş.
İnsanlar, şöyle böyle ise.
Ben, insan değilim arkadaş.
Bu dünya’ya, hepimiz insan geldik.
Birlikte ağlayıp, birlikte güldük.
Şeytan’ın dostlarını, kardeş bildik.
Gün gelir, defterler dürülür, o gün.
Doğru yolu da, niye şaşırırlar.
Bir insan gibi görünüyorsun.
Bütün canları yaratan, Allah,
Din kisvesine, bürünüyorsun.
Bütün canları yaratan, Allah,
Peygamber duası var, kedide.
Sevmiyorum desen, gafletle.
Göz’üme baksan da, nefretle,
Senden bir tas suyu, hasretle,
İçerim, içerim, içerim.
Benim, bütün ümidim sende.
Yokluk içinde, anamdan doğmuşum.
Sırtıma giyecek yokmuş, donmuşum.
Kayseri, keten bez’ine konmuşum.
Buna şükür dedim, idare ettim.
Sıkıntılar, yakamı bırakmadı.
Bu iş, böyle nasıl oldu, bilinmez.
Bölsen, bölünmez, dilsen, hiç dilinmez.
İp’liğin çürümüş, asla ilinmez.
Sende, şaştın kaldın, iki evli.
Koca avrat, kalmış, bir kuru deri.
Çeken ileri’ye, gider geri’ye.
Nasihat verin, gelmez beri’ye.
Yemek yemez, kalır kuru deri’ye.
Boş kibir'i peşinde, gider inat.
Dünya, ayağına gelse, yalvarsa.
İnlerim
Ben, benliğimi öldürmüşüm.
Çiçeklerimi, güldürmüşüm.
Maşrabı, boşa doldurmuşum.
Ahlar, vahlar ile içerim.
Hovarda
Bir kadın görsen, bulaşırsın.
Etrafında, fır dolaşırsın.
Arada bir de, dalaşırsın.
Hiç utanmaz mısın, hovarda.
Çok mu beğeniyorsun, beni.
Sevip, okşar, koklarsın ten’i.
Çıtır, çıtır, yiyorsun çen’i.
Seni gidi, hovarda seni.
Beni, güzel mi buluyorsun.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!