98- Gel Tut Elimi Şiiri - Ali Fırat Dicle

98- GEL TUT ELİMİ

Gülüşün değince yüzüme, bahar iner içime,
Unuturum dünyanın omzuma yüklediği bütün kederleri.
Gece usulca çekilir ufuklardan,
Senin ışığın dokundukça karanlığın kırık camlarına.

Her bakışında yeniden filizlenir kalbim,
Kurumuş dallarında tomurcuklar açan bir ağaç gibi.
Aşkın adını geç öğrendim belki,
Ama sende buldum bütün kayıp mevsimlerimi.

Gel, Tut elimi,
Rüzgârın bile bilmediği sokaklara karışalım.
Bu şehir taş duvarlarıyla bizi anlamıyor,
Kalabalıklar içinde birbirimize sığınalım.

Birlikte bir masal olalım,
Ay ışığının suya yazdığı gizli bir hikâye gibi.
Zamanın sert elleri dokunamasın bize,
İsimlerimiz yıldızların arasında saklı kalsın.

Eğer bir gün uzaklara savrulursan,
Göğsümde eksik çalacak bütün şarkılar.
Ama bil ki sevgimiz,
Yağmura rağmen silinmeyen bir mürekkep gibi kalacak.

Kalbimin her odasında senin sesin yankılanıyor,
Bu hikâye değişmez, mevsimler değişse de.
Aşk, hangi yola saparsa sapsın,
Ben, Dönüp dolaşıp yine sana varıyorum.

Gel, elimi tut ve kaybolalım,
Bu şehrin karanlık sokaklarında.
Lambaların solgun ışığında değil,
Birbirimizin gözlerinde bulalım yolu.

25.08.1998