Gel Ki Yangın Olsun İçim

GEL Kİ YANGIN OLSUN İÇİM

Sesin ki geceye karışır devrim gibi,
Uzak bir dağ köyünden vurur kavalın sesi.
İşler ruhuma mermi gibi o tanıdık tını,
Sol yanımda Unutulmuş, bir sızı...

Gözlerimi kapattım mı?
Çoğalıyorsun birden
Yağmur yemiş burcu burcu toprak kokun,
Gül yaprakları,
Taze rüzgârlar ki sinmiş esmer tenine…
Sende birikiyor hepsi,
Sende tükenip, sana dönüşüyorum.

Havayı döver gibi boşta kalır ellerim,
Arar seni bu puslu karanlıkta.
Çarparım duvarlara,
Büyür içimde o belalı özlem,
Sessizdir,
Dimdik sitemkâr.

Geceler uzadıkça ki zifiridir,
Daha bir sokulursun koynuma.
Ömür dediğim o tek bir gülüşün var ya,
Dünyanın çivisini oynatır yerinden
Nefesin değse hele...
Yangın olurum,
Alev alır içim bakışlarınla

Ay iner, vurur o gür saçlarına,
Sol yanım ki sana açık bir sığınak, bir liman...
Çık gel
Kaybol kalbimin bu bıçak sırtı kıyısında.
Gelmezsen eğer,
Uykularımı haram et, rüyana çağır beni

04.12.1998