Gel Tut Elimi Şiiri - Bilal Dülek

“Gel tut elimi…”
unutalım tüm acıları…
Bu dünya yeterince yordu bizi,
biraz da birbirimizin omzunda dinlenelim.

Seninle kaçalım sevgilim,
kimsenin bilmediği bir şehre…
Adımızı bile bırakalım geride,
sadece kalplerimiz kalsın yan yana.

Gel tut elimi…
geçmişi konuşmayalım artık.
Ne kırıldığımız geceleri,
ne de içimizde büyüyen yalnızlığı…
Sen bana sarıl yeter,
ben bütün yaralarımı unuturum.

Bir kahve içelim deniz kenarında,
saçlarını savursun rüzgâr…
Ben seni izleyeyim sessizce,
çünkü insan
en çok huzur bulduğu yüzü izlerken susarmış.

Görenler kıskansın sevgilim…
biz kolay sevmedik birbirimizi.
Onlar heves sandı belki,
ama biz
birbirimizin enkazında yuva olduk.

Sen güldüğünde
içimde çiçek açıyor sanki…
Ben ilk defa
bir insanın varlığıyla
hayata yeniden inanıyorum.

Gel tut elimi…
bu kez bırakma.
Ben yoruldum sensiz yürümekten,
birlikte kaybolalım biraz.

Varsın herkes konuşsun…
Biz birbirimize iyi geldik ya,
gerisi önemsiz.

Ve bir gün yaşlanırsak birlikte,
aynı pencerenin önünde
aynı gökyüzünü izlerken
şunu diyeceğim sana:

“İyi ki tutmuşum elini…”

06 03 2005
Yazan Bilal Dülek