Annem Sen Gideli Şiiri - Bilal Dülek

Anne…
Sen gideli
Bu evin sesi değişti.
Mutfaktan gelen tabak sesleri sustu,
Sabah kokan çayın buharı eksildi.
Ve ben ilk defa
Bir insan gidince
Bir evin bile yetim kaldığını gördüm.

Şimdi hangi kapı çalsa
Bir an sen geldin sanıyorum.
Sonra aklıma gerçek çöküyor ağır ağır…
Sen artık hiçbir kapıdan girmeyeceksin.

Anne…
İnsan annesini kaybedince büyümüyor,
İçindeki çocuk öksüz kalıyor.

Ben hâlâ yorulduğumda
Sana anlatmak istiyorum her şeyi.
Bir derdim olunca
Telefonu elime alıp seni arayasım geliyor.
Sonra hatırlıyorum…
Sesin artık bu dünyada yok.

İşte insanı en çok bu yakıyor.

Bir daha “oğlum” deyişini duyamayacak olmak…
Bir daha saçımı okşamayacak olman…
Bir daha sofrada bana
“Yedin mi?” diye sormayacak olman…

Meğer insanın cenneti
Annesinin sesiymiş.
Sen gidince anladım.

Şimdi geceleri bazen
Sessizce odanda oturuyorum.
Eşyaların hâlâ seni taşıyor sanki.
Bir başörtün,
Bir fotoğrafın,
Bir fincanın bile
İçimi paramparça etmeye yetiyor.

Herkes “zamanla geçer” diyor anne…
Geçmiyor.
Sadece insan
Acısıyla yaşamayı öğreniyor.

Ben hâlâ kalabalıkta seni arıyorum.
Bir kadın sesine dönüp bakıyorum bazen.
Sanki bir yerden çıkıp
Yine bana sarılacaksın gibi geliyor.

Ama yok…
Toprak çok sessiz anne.

Sana söyleyemediğim o kadar şey kaldı ki içimde.
Daha çok sarılsaydım keşke.
Daha çok otursaydım yanında.
Daha çok dinleseydim seni.

İnsan en çok
Geç kalan sevgisine ağlıyor.

Şimdi başarılarım da eksik,
Mutluluğum da yarım.
Çünkü insan
Annesi yokken tam gülemiyor.

Biliyor musun anne…
Ben bazen çok yoruluyorum.
Hayat üstüme geldikçe
Senin dizlerine başımı koyup susmak istiyorum.
Ama dünya kadar uzak oldun bana.

Ve ben
Bu dünyada ilk defa
Kendimi gerçekten yalnız hissediyorum.

Bir gün yine kavuşur muyuz bilmiyorum…
Ama olur da bir yerde ruhum seni bulursa
İlk yapacağım şey
Boynuna sarılıp ağlamak olacak.

Çünkü ben seni
Sadece kaybetmedim anne…
Sensiz kalmayı da öğrenemedim.

05 04 2019
Yazan Bilal Dülek