Annem Kıskanır Şiiri - Bilal Dülek

Annem kıskanır seni bazen…
Gözlerimdeki değişimi görünce
Sessizce gülümser ama anlar.
Çünkü ben
Hiç kimseye böyle bakmadım senden önce.

Sesini duyunca yüzüm değişiyor der ya insanlar…
Ben sende onu yaşadım işte.
Bir mesajın geliyor,
İçimde çiçekler açıyor sanki.
Annem bakıyor bana uzaktan,
“Yine o yazdı değil mi?” diyor.

Çünkü insan
Gerçekten sevince saklayamıyor sevgisini.

Senin adını duyunca bile
Kalbim başka atıyor.
Bir çocuk gibi heyecanlanıyorum bazen.
Ve annem
Bu hâlime şaşırıyor.

“Bu kadar sevme,” diyor bazen,
“İnsan en çok sevdiğinden kırılır.”
Bilmiyor ki ben
Kırılmayı bile göze almışım senin için.

Çünkü seninle
Hayat daha güzel geliyor bana.
Sanki yıllardır eksik kalan bir yerim
Seninle tamamlanıyor.

Annem kıskanır seni biraz…
Çünkü eskiden her derdimi ona anlatırdım,
Şimdi geceleri en çok seninle konuşuyorum.
Eskiden yüzümü güldüren şeyler başkaydı,
Şimdi bir tek senin sesin yetiyor mutlu olmama.

Ama o da biliyor aslında…
Benim seni ne kadar gerçek sevdiğimi.
Gözlerimde görüyor bunu.

Bir akşam çay içerken
Sessizce bana baktı ve dedi ki:
“İnsan sevdiği kişiyi gözlerinden belli eder.”

İşte o an anladım…
Ben seni anlatmasam bile
Kalbim seni çoktan ele vermiş.

Şimdi biri bana
“Aşk nasıl bir şey?” diye sorsa
Uzun uzun konuşmam.
Sadece senden bahsederim.

Çünkü sen
Bir şiirin en güzel dizesi gibi girdin ömrüme.
Ve ben
İlk defa birini kaybetmekten korkacak kadar sevdim.

Belki annem gerçekten kıskanıyordur seni…
Ama bil ki
Bir annenin bile fark ettiği bu sevgi
Kolay kolay bitmez.

Çünkü ben seni
Geçip giden bir heves gibi değil,
Kalbime yazılmış bir ömür gibi seviyorum.

06 02 2013
Yazan Bilal Dülek