Gel Sevdiğim Şiiri - Bilal Dülek

Gel sevdiğim…
Beni sensiz bırakma.
Bu dünya sensiz çok karanlık,
Bu kalp sensiz çok yarım.

Bir akşam gibi çöküyor içime yokluğun,
Nefes almak bile zor sensiz.
Sen olmayınca
Ne baharın anlamı kalıyor
Ne de güneşin sıcaklığı…

Gel…
Ellerini bırakma ellerimden.
Çünkü ben en çok
Senin yanında huzur buldum.
Kalabalıklar içinde değil,
Bir tek senin bakışında yaşadım ben.

Beni çaresiz bırakma sevgilim.
Sensizlik ağır geliyor geceleri.
Başımı yastığa koyunca
Adını sarılıyorum sessizce.

Bir gün daha geçmesin ayrı.
Bir gün daha büyümesin bu hasret.
Gel de bitsin içimdeki bütün fırtınalar.

vuslat dediğin şey
Senin omzunda huzur bulmakmış meğer.
Senin sesinde dinmekmiş bütün yaralar.

Bak…
Gözlerin değince gözlerime
İçimde çiçekler açıyor yeniden.
Ve ben her defasında
Sana biraz daha âşık oluyorum.

Gel sevdiğim…
Bu kez gitmek için değil,
Bir ömür kalmak için gel.

Beraber yaşlanalım aynı düşlerde,
Aynı sabaha uyanalım yıllarca.
Sen gül, ben dünyayı unutayım.
Sen sarıl, ben bütün acılarımı unutayım.

aşk seninle güzel…
Ve ben sensiz
Hiçbir yere ait değilim.

05 02 2006
Yazan Bilal Dülek