3- Bebek Şiiri - Nisan Mektuplar

Sultanım,
Bugün, hayatın o gürültülü akışının beni çekip aldığı, upuzun zamandır ilk kez fırtınanın dindiğini sandığım bir gün yaşadım. Kocaman, kalabalık bir aile davetindeydim. Etrafımda gülen yüzler, durmaksızın akan sohbetler ve neşeli sesler vardı. Öyle ki, bir anlığına zaman büküldü sanki; içimdeki o dinmek bilmeyen sızıyı, göğsümün ortasındaki o devasa boşluğu, hatta seni bile tamamen unuttuğumu sandım. Tüm gün, o kalabalığın neşesine ortak oldum, çok eğlendim, güldüm... Dünya dönüyordu ve ben de nihayet o dünyanın ritmine ayak uydurabilmiştim.
Sonra, o kalabalığın ortasında küçücük bir bebekle tanıştım. Dünyanın tüm kötülüklerinden uzakta, masumiyetin can bulmuş hali gibiydi. Gözlerini gözlerime dikti ve beni öyle çok sevdi, bana öyle saf bir emniyetle bağlandı ki... Onu kucağıma alıp şefkatle severken, o pürüzsüz yüzüne bakıp tebessüm ederken, içimin en derin, en kuytu köşesinden bir şey koptu sanki. Tam o anda, hani insanın bilinci devreden çıkar da ruhu kendi lisanıyla konuşur ya, işte aynen öyle oldu: Ağzımdan istemsizce, bir refleks gibi, bir nefes gibi aniden senin ismin dökülüverdi. İstemsizce ismini sayıkladım.
O an zaman benim için yine durdu, etrafımdaki tüm sesler silindi. Anladım ki nefesim; kalabalıklar arasında seni unuttuğumu sandığım o anlarda bile, benim ruhum her hücresiyle seninle meşgulmüş. Seni öyle bir yere saklamışım ki, dünyadaki en saf, en masum şeye dokunduğumda karşıma yine senin ismin çıktı. Bu aşk, irademin çok ötesinde; bir bebeğin kalbi kadar temiz, karşılıksız ve öyle derinden...
Şimdi o şenlikli günün ardından, odamın o dondurucu tenhalığına bürünürken; mektubumu o masum tebessümün saflığına ve dudaklarımdan dökülen isminin mukaddes yankısına sarıyorum. Seni, o bir anlık unutuşun ardına gizlenmiş, bendeki varlığını her an daha devasa dalgalarla büyüten aşılmaz hasretlerimle selamlıyorum.
-Nisan