107- Neynık u Bazırgan

107-NEYNIK Û BAZIRGAN

Neynikên şikestî di turıkê min de, toza rêyan li ser zimanê min,
Wekî reviyayekî bê cih, ez di nav wan evînên qerebalix re derbas bûm.
Bêdengiyek çaresernekirî di singa min de,
Û lekeyek spî ya paqij û destnedayî li ser kaxezê...
Çi ku min ji kesî re got netemam bû, çi ku min bêdeng hişt pir derew bû.
Lê dîsa jî her gavek ku min avêt, her stûyek ku min lê ling da,
Tenê ji bo wê rêya ku ber bi te ve diçe bû.

Ew zinarên ku min bêyî ku çavên xwe biçipînim derbas bûn şahid in ku,
Her tiştê ji bilî te ji bilî siyekê tiştek nebû.
Niha, çi peyvek ku ez bibêjim ecêb xuya dike, çi ayetek ku ez xwe tê de vedişêrim bêwate ye;
Ji ber ku ew gulên plastîk ên ku di pencereyên dikanan de qet naçilmisin,
Ne ji hêla baxçevanan ve, lê ji hêla bazirganên ku bêhnê fam nakin ve têne firotin.
Cîhan bazarek e, min ev pir dereng fêm kir.

Ji bo min, tu; Ew bêhna axî ya piştî baranê,
Roja yekem û ya dawîn ku tariya şevê diqelişe,
Û ew asîmanê bêkêmasî ku mirov cesaret nake dest lê bide...

Hewldana te di nav qalibên teng ên peyvan de girtin,
Bi nivîsandina helbestan te biçûk kirin,
Ji bêaqilîyê bêtir e, neheqîyek eşkere ye.

10.06.2026