Zuhal Aksulu Şiirleri - Şair Zuhal Aksulu

Kaçırdığı şirket servisinin arkasından bakakalmıştı. Oysa ne kadar çok şeyi kaçırıyordu hayatında... hem de farkında bile olmadan. Hafta sonu boş boş yatıp yüzlerce kez izlediği filmleri izlerken günün en güzel saatlerini kaçırıyordu, hiç istemediği bu hayatı yaşarken belki de en güzel yaşlarını kaçırıyordu. Son zamanlarda hayat onun için sadece nefes alıp vermek, işe gidip gelmek ve defalarca kez izlenen filmlerden ibaret olmuştu. Yemek bile yemiyordu işte... insanlar ailelerinden uzak, fast foodlara dadanmışken, o elindeki nimetin kıymetini bilmiyor; annesinin birbirinden güzel yemeklerinden yemiyordu. Ama annesiyle geçirebileceği kaç senesinin kaldığını, o enfes yemeklerden önüne daha kaç kez konulacağını kim bilebilirdi ki... bunun farkında olsa her yemekten tabak tabak yiyip, ailesini bir gün daha ona bağışladığı için Allah’a şükrederdi. Öylesine kaptırmıştı ki kendini hayata, bu tür şeyleri fark etmiyordu. Tıpkı ufukta kaybolan servis gibi, bir çok şeyin hayatından kaybolup gittiğini fark etseydi her şeyi bambaşka yapabilirdi. Ama hayır... servis gitmişti işte ve işine yetişmesi gerekiyordu. Hızla otobüs durağına yürüdü. Durakta okuluna gitmek için bekleyen üç liseli gençten barka kimse birbirinin yüzüne, gözlerine bakmıyor; tıpkı onun apartmanda yaptığı gibi bir günaydın bile demeden öylece dikiliyorlardı. Aslında herkes onun gibi hayatında çok şeyi kaçırıp, bunun farkında değildi. Otobüs yaklaştığında asık suratlar, sanki kendilerinden başka kimse yokmuş gibi, birbirini ezercesine açık kapıdan adım atmaya çalışıyordu. Soğuktan kulakları, çenesi ve ayakları donmuştu. İçeriye girdiğinde otobüsün yüzüne vuran o rahatsız edici fakat sıcak havası iyi gelmişti.camlar açılmadığı, içerisi havalandırılmadığı için, otobüse binen onlarca kişinin her nefeste bıraktıkları üzüntüleri, stresleri, sıkıntıları havayı öyle boğucu bir hale getirmişti ki yüzünü buruşturdu. Şans eseri tek kişilik bir koltuk boş kalmıştı. Gerçi son zamanlarda pek şanslı sayılmazdı. şaşırdı... donmuş ayaklarındaki topuklu ayakkabı ile hareket etmekte olan otobüste güçlükle adım atarak oturdu bu boş koltuğa. Canda kendi yansımasını görünce yüzü asıldı yine. Dışarıyı izlemeye başladı...donmuş karda insanların, hayvanların ayak izlerini seçmeye çalışıyor, bir yerlere, bir şeylere yetişme telaşındaki insanlara bakıyordu. Bu mevsimin soğuğundan mı, içlerindeki sıkıntıdan mı belli olmayan, kafasını eğmiş, iki büklüm insanlarla doluydu dışarısı. Kendisini kocaman bir ovada yüzünü gökyüzündeki kandırıcı da olsa kış güneşine kaldırmış, bata çıka ama neşeyle kahkahalar atıp kimselerin daha ayak basmadığı bakir karda koşarken hayal etti. Ama hayır... o da dışarıdaki insanlardan farksızdı. Başını eğip, kar içinde yüzlerce çift ayak tarafından ezilmiş güvenli patikadan yürümek zorundaydı. Başını eğdi... gördüğü rüyayı düşünmeye başladı.



12.02.2007

Gülen gözlerinde
Sıcacık gülüşünde
Boğulmak istiyorum
Karanlık gecede
Parlayan bir kıvılcımsın
Gel içimde uyu

Hüznün soğuğunda hasretten ateşlerle yandım
Oysa gecenin kara gözünde, bu iş olacak sandım
Bir tatlı şarap, bir tatlı gülüş, tatlı söze kandım
Ben her zaman ki Zuhal, her zaman ki aptaldım...

Güneşimin sıcağında bahar çiçekleri topladın

Kalbimin her vuruşunda
Seni hissediyorum yüreğimde
Ama yüreğim acıyor, niye?
O acının sebebi sevgi mi?
Yoksa içimi yakan sensizlik mi?
Sensiz uzaklar bana dar geliyor

Aldırma sen sözlerime
Bırak, çek git hadi!
Bakma sen güldüğüme
Göremezsin ağlarken beni!

İnanma seni sevdiğime

Hoş geldin yalnızlığım
Benim kara alın yazım
Başaramadık değil mi yine ayrı kalmayı...
Hoş geldin yalnızlığım
Gel otur simdi yanı başıma
Otur da sen de halime ağla

Bırak güneş içimde parlasın
Sevdanın ateşi içimi yaksın
Bırak da içimdeki bu sıcaklık
Senin içine de aksın...

İçimde iki ses
Dur durak bilmeden konuşuyor
Biri bağırıyor 'Git yalvar'
Diğeri susuyor 'Seni kim duyar'
İçimdeki ses
Beni susturuyor

Gözyaşlarım akar
En içten gülüşlerimde
İsyankar çığlıklarım var
En masum sessizliğimde...

09-03-2004

Güven
İnşaa edilmesi belki de seneler süren
Ancak yıkılması bir iki saniyede biten
Enteresan bi olgu...
Zaman ihtiyacımız var....
Ben kendime güveniyorum