Zübük Masalı Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Kırık bir sandalyenin bacakları arasında dolaşıyor zaman,

Bir telaş ki, Hikmet Metin Çavdar’ın dizelerinde titreyen o gölge gibi,

CHP denilen o uzun, o uçsuz bucaksız koridorda.

Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor artık,

Herkes kendi aynasının kırık parçalarında

Bir "Zübük" arıyor, kendi siluetine bulaşmış.

Bak, yine bir kürsü, yine bir yükselti,
İnsan kendi sesini duyunca şaşırıyor,
Sanıyor ki dünya dönüyor o sesin etrafında.
Oysa dünya sadece bir "mutlak butlan",
Hukuktan, gerçekten, sözden uzak,
Dün söyleneni bugün bir çöplükte buluyorsun,
Kimse eğilip de almıyor oradan,
Çünkü herkes bir başkasının gölgesine basıp
Kendi cüssesini devleştirmekle meşgul.

Bir salgın bu, evet; adı konulmuş ama tedavisi yok, Çünkü hasta, iyileşmeyi istemiyor,
Koltuğun döşemelerine işlemiş o mikrop,
Tutundukça derinleşiyor, derinleştikçe kanatıyor. Vatandaş, evinin salonunda bir ekran başında,
Kendi hayatını bir bilmece gibi çözmeye çalışırken, Parti binasında, doktorlar cübbe giymiş,
Teşhisleri hazır: "Sabır!" diyorlar, "Devrim!" diyorlar, Sanki devrim, bir sonraki kongreye ertelenmiş bir randevu.

Gidenin arkasından bir bardak su dökülmüyor,
Gelenin ayağına kırmızı halı değil,
Dünden kalma bir hayal kırıklığı seriliyor.
Sandık mı?
O sadece bir masal,
Bir ömür onun başında, bir mum gibi eriyip gidiyor. Soruyorsun; "Bu oyun, bu kurgu, bu sahne ne zaman biter?"
Cevap, karanlık bir koridorun sonundaki kapıdan yankılanıyor:
"Kongreye kadar, diyorlar, kongreye kadar...

" Bir "Zübük" masalı işte,
Kimselerin tam adını koyamadığı,
Ama herkesin elinde, yüzünde, sözünde taşıdığı. Dönüp duruyoruz,
Kendi etrafımızda, kendi boşluğumuzda,
Dönüp duruyoruz.