Zübük Şiiri - Hikmet Çavdar

Zübük insanlar gezer aramızda,
Yüzünde maske, dilinde tatlı yalan,
Gülüşü bal gibi, içi kapkara,
Dost gibi sarar, sırtından vuran.
Menfaat kokar attığı her adım,
Vicdanı susturmuş üç kuruş için,
Bugün seninle, yarın başkasıyla,
Rüzgâr nereye, oraya biçim.
Sözleri cilalı, kalbi pas tutmuş,
Güven desen, çoktan harcamış onu,
Bir selamı bile hesaplı verir,
İçinde büyütür kirli oyunu.
Ama unutma, her sahte yüz düşer,
Zaman aynadır, gösterir gerçeği,
Zübük dediğin ne kadar kaçsa da,
Yakalar bir gün kendi leşliği.
Sen doğru kal, bırak onlar kalsın,
Kendi karanlık çukurunda boğulsun,
Çünkü temiz kalbin yükü ağırdır,
Ama en sonunda hep o kazansın.