Ziya Kara Şiirleri - Şair Ziya Kara

Ayrıldığımız andan itibaren
Gözümde tütüyorsun gündüz gece
Gönlümün halini hiç sorma sakın
Aklım sende kaldı, ben benden gittim
Ne olur bir daha ayrılmayalım
Ay karanlığında bile güneş doğsun!

Sen, durduk yerde birilerini ağlatırsan
Gün gelir birileride seni ağlatır
Ömrü hayatında hiçbir kimseyi ağlatmaki
Hiçbir kimse de seni ağlatamasın
Herkese yakışan gülmek sana bir başka yakışsın...

Önemsediğin zamanlarda; sevdiğin, düşündüğün, değer verdiğin birilerinin ses vermelerini, iki satır yazı iletmelerini beklediğinde, bütün bunlar olmadı; senin o değer verdiğin birileri, sana hayal kırıklığı yaşattılar diye, sakın üzülme ve hiç değişme, olduğun gibi görün göründüğün gibi ol.
Gün ola harman ola...

Göz göre göre, bile isteye
Ateşlere attım kendimi
Senin için; seni sevdiğim için
Her şeyin değiştiği bu ortamda
Sen her şeye değersin, bilmeni isterim
Sen bir yana dünya bir yana...

Aklıma düşebilmen için
Aklımdan çıkmış olmalısın
Ki; böyle bir şey asla olmaz
Çünkü; sen nefesimde, ruhumda
Bedenimde, benliğimdesin
Kendimi bildim bileli de

Önemsediğin, değer verdiğin kim ve ne varsa,
senin gözünde önemini ve değerini yitirmişse,
gönlünden her ne geçiyorsa;
kılı kırk yararak karar vermelisinki,
atacağın her adımın altından kalkabilesin...

Sen mi bende kaldın?
Ben mi sende kaldım?
Sen mi yalnızsın?
Ben mi yalnızım?
Ay kim? güneş kim?
Yıldızlar kiminle?

Gözümden düşmüş olsan da; gönlümdeki yerin baki
Hiçbir şekilde koparıp atamadım seni yüreğimden
Allah sana uzun ve sağlıklı bir ömür versin
Versin ki; bana yaşattıklarını sen de yaşayabilesin!

Dün olduğu gibi; ona bugün de
Dünden daha fazla ihtiyacım var
Farkında olunabilse ki eğer
Tatlı dil, güler yüz çok şeye değer.

Cana can olunur kıssadan hisse

Beni, düşündüğüm, olmasını istediğim gibi
Anlıyorsundur diye kendimi avutuyorum
Oysa; yediğim ekmek, içtiğim su gibi biliyorum ki
Beni hiçbir zaman anlamadın, anlamıyorsun, anlamayacaksın da
Ama ne yaparsan yap, gönül ferman dinlemiyor
Kural kaide tanımıyor, o; hep bildiğini okuyor