Zihnin Gecesi Şiiri - Şafak Bayrak

Gece çökerken gözlerinize dünya susar,
İçinizde bir kalabalık uyanır.
Uyumadan önce bile, düşler görünür.
Karanlık sandığın o derin boşlukta,
Zihninin yansıttığı görüntülere bakarsın.
Bir ses belirir bazen,
Bir fısıltı dolaşır,
Sanki uzaklardan çağıran biri var.
Kapıyı açarsın… kimse yok odanızda,
Ama ses hâlâ kulağınızda yankılanır.
Sonra gece olur, perde kapanır dışa.
Sahne kurulur, zihninizin boşluklarında.
Gölgeler büyür duvar kenarlarında,
Şekil alır korkular, arzular gibi.
Kimi, neyi özlüyorsan,
Gelir yanı başınıza.
Dokunamadıklarınız, dokunur rüyalarınızda.
Duymak istedikleriniz, en gerçek sesiyle konuşur.
İyi dediğin, kötü dediği ne varsa,
Hepsi sensin… başka bir yüzüyle diri.
İşte o an,
Tanrım, gerçek mi bunlar, diye sorgularsınız.
Oysa zihninizdir, arzuyla, karanlığı ayırmayan.
Gaip diye adlandırdığınız o derinlik,
Belki de sakladığın en eski sensindir.
Kaçtıkça büyür, sustukça konuşur,
Ve seni sana anlatır geceden.
İnsan neyi çağırırsa, onu bulur,
Bir korkuysa… karanlık olur yolu.
Bir özlemse… bir yüz olur karşısında,
Ve sarılır kendi hayaline, sanki o.
Sonunda anlarsın, en sessiz anda:
Ne bir varlık vardı, ne de bir sır…
Duyduğun her şey, gördüğün her gölge,
Senin içindeki sonsuzluktan bir izdir.
Kendi evreninin yansıması.

Şafak Bayrak