Ve artık; yokluğunu üzerime giyinip,
yüreğimin duvarlarına hayalden
resimlerini koyuyorum şimdilerde...
Gülüşünün sıcaklığını seriyorum odamın
soğuk duvarlarına.
Sana yazdığım şiirleri yatağımın başucuna koyup,
Hoşçakal yüreği ayazım…
Biz seninle birbirimizin Cân’ını kaybettik.
Birbirimize verdiğimiz yılları, sözleri, hayalleri
Toprağa gömdük… üstünü sessizlikle örttük…
Eyy içimin saklı coğrafyası
Haritalarda yeri olmayan yurdum vatanım
Kimsenin bilmediği geçitlerimde
Ürkek ayak izleriyle dolaşıyorsun
Kuşlar göç ederken bırakır ya sesini geride
Sen de öyle duruyorsun zamanın ötesinde
İkra gibi başladım sevmeye, hafız, onu.
Her seferinde besmelesiz sevemedim.
Bakara gibi uzun uzun seyrettim,
Firdevs’imi seyreder gibi gözlerini.
İnşirahlar yolladım, binbir renkli balonların içine koyup kaç gece gökyüzüne;
Kıyamet gibi bitmesin,
Şair demiş ya,
Bir kabulleniş kırk kemiği birden kırdı…
Şimdi ben de,
Bir kabullenişin en kazındayım.
Kaç gece kan ter içinde uyandın?
Kaç gece sabaha kadar uyuyamadın?
Kaç bedene mezar oldu yüreğin?
Kaç acının izi kaldı yüzünde?
Kaç volkan kurudu yanaklarında?
Kaç kez karanlığın ortasında nefesin daraldı,
Kaç hayat yaşayınca yorulur insan?
Kaç seneden sonra yorgun sayılır ruh,
Kaç hezimetten sonra düşer omuzlar,
Kaç kırık sevdadan sonra kalpsiz olur bir insan?
Kaç kelimeden sonra, kaç şiirden sonra
Âh…Ahhh...Dedim ya Adam;
Ruhumda kanadı kırık kuşlar var,
esrarlı, suskun, ürkek.
Nefesim dar, sesim yorgun,
kafesim kendim kadar ağır.
Gözlerim bir âh çekse
Ben bu hayatta, kim ne isterse bir parçamı verdim.
Kimi geldi, benden biraz can aldı; kimi gülüşümden, kimi ömrümden bir pay kopardı.
Kimine sevgimden, kimine sabrımdan, kimine ise gönlümün en derin yerinden bir parça bıraktım.
Her gelişleri bir umut, her gidişleri bir yaraydı.
Ve ben her defasında biraz daha eksildim, biraz daha azaldım, biraz daha sustum.
Ben hiç iyi bir insan olamadım.
Hayatım boyunca nereye dokunsam orada bir kırık bıraktığımı düşündüm. Sanki avuçlarımda görünmeyen bir yangın vardı da, sevdiğim her şeyi istemeden yakıyordum. Kimi zaman bir insanın kalbini, kimi zaman kendi umutlarımı, kimi zaman da geleceğe dair kurduğum o küçücük hayalleri...
İnsan kendini en çok geceleri yargılıyor biliyor musun?
Herkes uyuduğunda, sesler sustuğunda, karanlık odanın içinde sadece kendi vicdanınla baş başa kalıyorsun. İşte o zaman geçmiş, tek tek kapını çalıyor. Söylediğin sözler, söyleyemediklerin, yarım bıraktığın insanlar, yetişemediğin sevgiler... Hepsi birer hayalet gibi karşına dikiliyor.
Ben de yıllardır aynı mahkemenin sanığıyım. Kendimi affedemediğim o kadar çok şey var ki... Bazen aynaya bakıyorum ve karşımdaki insanı tanıyamıyorum.
Derlerdi ki herkesin içinde biraz olsun sevilecek bir yanı vardır. Ben kendi içimde o yanı bulamadım. Belki de bu yüzden hiçbir yere ait hissedemedim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!