Hoşçakal 2 Şiiri - Zeynep Buğlem

Ve artık; yokluğunu üzerime giyinip,
yüreğimin duvarlarına hayalden
resimlerini koyuyorum şimdilerde...
Gülüşünün sıcaklığını seriyorum odamın
soğuk duvarlarına.
Sana yazdığım şiirleri yatağımın başucuna koyup,
her gece yatmadan önce
her satırında seni soluyorum...
Her satırında kokunu soluyorum...

— Hoşçakal içim!
— Yalancı baharım!
— Hoşçakal!
Soğuk odam, dilsiz yanım...
Hoşçakal yüreği ayazım!
Hoşçakal sol yanım!
Hoşçakal yüreği ayazım...
Hoşçakal imkansızım...
Hoşçakal ilk ve son sevdam...

Biz seninle birbirimizin Cân’ını kaybettik.
Birbirimize verdiğimiz yılları, sözleri, hayalleri
toprağa gömdük... Üstünü sessizlikle örttük...
Şimdi ne yapacağız yüreği ayazım?
Kime dökeceğiz gecenin karanlığında
biriktirdiğimiz yalnızlığı?

Hoşçakal yüreği ayazım...
Ben seni çok sevdim... Ama olmadı.
Sevgi yetmedi, zaman yetmedi, kader yetmedi...
Ne ben suçluydun, ne sen masum...
Sadece biz eksik kaldık; yarım, suskun...
Ve artık birbirimizi bir daha aramaya gücümüz yok...

Hoşçakal yüreği ayazım...
İçimde dar ve karanlık bir sokak var artık.
Adını unutmayan, hatıralarla dolu bir çıkmaz...
Senden bana kalan
dar ve karanlık bir sokak...

Hoşçakal yüreği ayazım...
Bende kalan seni bile al...
Hoşçakal...
Siyahın en derininde bile,
en beyaz düşüncem... Hoşçakal...
Hoşçakal yüreği ayazım...
Hoşçakal yüreği hüzünlü adam...
Hoşçakal sen...
Hoş kal ki ben gideyim...
Siyahın en derininde bile,
en beyaz düşüncem... Hoşçakal...
HOŞÇAKAL...