dün bir insandım
bugün bir kelebek oldum
bir sağa vurdum
bir sola vurdum
onca yıl aradıktan sonra
sende soluklandı ruhum
kozanın içinde kalmış aklım
çırpınmaktayım
güneş ışığına vurgun
kanatlarım aya takılı
biliyorum
zamanı gelince
bir sabah beni üzen tüm kelimeleri yele savursam
durup durup vurmasalar beni
sahi katilin kim olduğunu çözdüm artık
ne hizmetçi
ne de bir deli
sadece aynadaki yüzümün sahibi
gitar çalınmktan mı eskimişti
köşede mahzun oturuyordu
yüzünü görmediği her gün
bir teli daha eskidi
kitaplar toza bulanmıştı
seninle konuşmak
raylarda gözü kapalı yürümek gibi
adımlarım sıklaştıkça
ensemde duyuyorum tren sesini
seninle konuşmak
kentin ışıkları sönerken
yavaş yavaş gözlerinde
solgun bakışların
onu arıyor her yerde
biliyorum
kertenkele
kertenkele
ne işin var bizim evde
yalnızım diyordum odada
meğer birileri varmış köşede
bazen aradığım ateşi
ölü bedenlerde bulurum
nefes alırım
kağıdın gölgesinde
o ışığı yakalamış bir kalem
dokunur bana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!