Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Bir varmış
Hiç olmamış
Vaktin en guzel bir yerinde.
Bulutlar göğü süslerkene ha bire
Güneş ışıltisini saçarkene sevinçle
Dünya döne dolana gibi yürüyüp giderkene kendi menziline.

selamlarım suskun yanı
özlendin
ben seni özlemekle bilendim
yetinemeyen aklımla bekledim
bakma bana sen,
cahil kaldım sa cümlelerde

şekerli çayla
şekersiz çayın
arasındaki farkın farkına bakmamayı öğreneli
uzun zaman oldu
ama zaman da durdu
hemde bir acının en geçmez tarafın iken

tüm içtenliğimle
kalbinin için de kalbimi kırmak istiyorum.
ilk önce ben kendimi parçalıyorum
ağır hasar landım sana gelirken
kalbinde ki tüm yerleşkeleri bana aç.
gözlerindeki tımarhanelere ben talibim.

Bogulmuşluk hissime karşı
Seni reçeteme yazan ilahi kaleme
teşekkür etmeden geçmem bu dünyadan
Bu Ayıp olur eksik kalırım yüzüne bakamaz olurum yarının mahşerinden.

Daralmışlik hissime karşı

hem,söylesene lika
o mevsimsiz renkleri barındıran gözlerine,
müebbet yemek için
hangi kanunsuzluğa baş vurmalıyım?
yada ne zaman açmalıyım avuçlarımı göğe doğru.
ah lika!

gecenin demi sesine inerken,
ve sevda gözlerinde yeni yeni belirirken;
umutsuz harfleri okuma bana,
kimdim,neydim,hiçtim biliyorum kalbinin kıyısında,
çokta kırılmadım bunlara;
biliyordum sevmek aşktan,

Dut ağacım,
Fesleğen gölgem .
Seni düşünerek
Dinlemeye alıyorum ruhumu ,
Bu dingin okyanuların soluğu sensin.

bir birini sevemeyen insanlar
beni zehirliyor iken adım adım
daralıyorken ruhum hiç yere bunlar yüzüne
umutsuz insanların hali beni kahrediyor iken içimin her köşesini
gökdelenler yükseliyorken ha bire göğü delercesine
ve insanlar aşağılaşıyorken git gide

seni seviyorum demek zordu...
ve ben zoru başardım
başarımın mutluluğunu kursağımda bırakmak zorun damıydın?
zorun da mıydın bir insanı anadan üryan halde ortalıkta bırakmaya,
şimdi herkes sussun buna ben de dahil...
sadece sen ve suskunluk konuşun