Zerre ve Evren Şiiri - Güven Tekin

​Milyarlarca yıldız, sonsuz bir boşluk,
Gözümün daldığı derin sarhoşluk.
Kâinat devasa, kâinat büyük,
Bana mı kalmıştı bu kadim yük?

​Bir toz zerresiyim rüzgârda esen,
Varlığım bir nokta, dursa da nefes.
Hayaller kurulur, kurulur her an,
Gerçekler içinde kaybolur zaman.

​Güneşler doğuyor uzak yerlerde,
Işıklar sönüyor gizli perdede.
Ben kimim bu devrin dev aynasında?
Bir damla suyum ben çöl ortasında.

​Ama her zerrede bir alem gizli,
Ruhumun izleri dünden de kelli.
Küçük bir nokta der, geçerler ama,
Sığdırdım dünyayı bu dar odama.

​Yıldızlar uzakta, hayaller derin,
Hükmü yok artık o soğuk yerin.
Kendi içimdeki göğe bakarım,
Zerre olsam da ben, nurla akarım.

​Varsın olsun adım sadece zerre,
Ruhumun feryadı değer bin yere.
Yazılan her satır, kurulan hayal,
Ebedi boşlukta sönmez bir meşal.