Zerre Zerre Şiiri - Halil Kumcu

Zaman, en ürpertici nağmeleriyle,
Esiyor sonbahar akşamlarında.
Yaşanmamış hatıralar içimi sızlatır,
Kanatır nicedir söylenmemiş mısraları.
Esirgediğin acının izi var gözlerinde,
Pembe hülyalarda yarım kalmış bir aşkı anlatır.

Zerre zerre kalbime çizdim her hattını,
En masum düşlerim göz bebeklerinde.
Dudağımdan dökülen bu yangın senindir,
Nefesin, bir kuş gibi göğüs kafesimde saklı.
Eşsiz gözlerin olmadan nefes alamam ki;
Bilirsin, parça parça ölürüm sen gittiğinde.

Şimdi hangi kapıyı çalsam karşımda yalnızlık,
Sokaklar ismini fısıldar, şehir darmadağın.
Bir imkânsız duaya durur içimdeki hıçkırık,
Dört yanım uçurum, her yanım senin tuzağın.
Gelsen de bitmez bu sızı, gelmesen de ey yâr;
Zira ben sende kayboldum, yoktur artık sığınağım.

Mühürlenmiş bir ömrün yorgunluğu bu omuzlarımda,
Bir tek senin hasretin tazelenir bende her gece.
Ne vakit dolsa gözlerim, düşersin mısralarıma,
Çözülmez bir kördüğüm olursun, en gizli hece.
Güneş doğsa ne çıkar, sen bitmezsin içimde;
Ben sana mahkûm doğmuşum, ezelden ebede böylece.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Aşk bitmez; sadece şekil değiştirir.
•Nefesim daralıyor; çünkü adın göğsümde saklı.
•Zaman unutturur derler; kalbim itiraz ediyor.
•İçimdeki yangın küle döndü; ama adın hâlâ sıcak.

31 Ekim 2019 / Pazar / Ankara