Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Yarım kalacak kadar tamamlamadın beni hayat bu sebeple fazla sevinme kırıntılarıma...

Yarından umudum olduğu kadar dileğimde var lütfen geçmişi sil öyle kapa defterlerimi...
Yarına hükmetmesin karalanan sayfalar kirletmesin beyazları...

Yine gam yükünün kervanı geldi ula kum mu bıraktı acı rüzgârlar çöllerim bile nehir oldu varsın buz tutsun limanlar...

Duman gibi yükselir nefis göze perde
Güneşin duada hep seni izler
Umudun nur olsa da gafleti sez der
Simaya düşünce karanlık yüzler

İs tutar demliği ateşe koyarsan

Yürek öyle şeyler saklar ki içinde An ve ansızın dışa vuracakmış gibi olur Ama yine açılmaya hazır bir gonca gibi Kapanı verir korkuyla Sevgiden korkar soğuktan korkar İçindeki kendi yalnızlığından korkar Sımsıkı sarılır içindeki düşlerine sessizce Yanmaktan korkar buz tutmuşluğunun sancısında An ve an haykırmak istese de yine İçine doğru akmaya başlar yüreği.. Sessizce gözyaşlarına kapılır Kendi içinde toprak arar bedenimde Sızmaya yok olmaya hazır Bir o kadarda direniştedir Ne kadar yıkılmak yok olmak Bir o kadarda ayaklanıp kanatlanıp uçmak ister Sımsıkı sarılmış sessiz gönlüm...

Bir bahar ki ateşinde yandığım Bir sevda ki gülüşüne aldandım Bir kul değil nice kula baktığı Böyle bir yâri sevdim de yandım Açar sandım hasret penceresini Koydu yüreğime keder pençesini Yaban güle elim değdim de Elimde kaldı sancılı dikeni Öyle bir sevda çekmişim Ne yarası kapanır gönülden Ne kanı durur dikeni acıtan yerinden İşte bu deli sürek seni böyle sevdi..

Ben nasılım bilmem iyim sanırım
Yâda bilinmez bir haldeyim
Beynim tükeniyor bazen
Düşünmekten bazen bedenim tükeniyor yetememekten

Bazen de kalbim acıyor sevgiliden uzak durmaktan

Usta olmadım ki bu kalbi döveyim dize gelsin
Çıraklığa erişmek o kadar kolay gelmedi ki
Nabzımı dinlemekten acizdi ellerim
Hükmüm ağır oldu sevdadan yana gönül bağrımda ateşti yalnızca
Kuruttuğum çiçekler kokusunu kaybettiği gibi bu yürek kendinden geçer oldu
Tutunamadıklarının gölgesinde esir oldu vefasızlığın esaretine

Duymaya hasret olduğu zaman insan Duyurmazsın yar sesini Dolduğu vakit yürekte haykırırsın nefesini... Bazen düşmek yetmiyor mutluluğun peşine Ya çok erken geldin ya geç düştün peşime... Derde derman değilim her yüreğe konamam Aşk acısı çekene yalnız merhem olamam Ben bir dağın başında açan karçiçeğiydim Eller almadan beni söyle nerede idin... Artık çok geç faydasız yüreğim aşka dolu Sevmeye söz gelince kaybeder çıkan yolu... Zennehar yılmaz 23.04.2012 12:40:08

Sessiz odadaki ayna gibidir bazen kalp
Ne yansırsa yansısın yine tatmin olmaz
Bazen beton duvarları delip geçen
Yılların eskittiği kumların döküklüğüne yeşerir umutlar

Bazen bir bardaktan boşalan suyun kalıntısında ki damlacık olur

Gidişler, bıraktım ardıma, sessizlikten yoksun dalgalar,
Birçokta, çığlıklarımı bıraktım, son geri adımlarda.
Unutulasın diye, birde hafıza bıraktım, sana benden.
Koparıp aldığın gibi içimden, beynimi de bıraktım, gitmelerine.
Yorgansız uyuyorum ayazında, kanımı donduruyorum sensizliğin.
Varlığı, yokluğuna değiştim, sensizliği ruhsuzluğuma,

Geceyi ısıtan güneş olaydı Gündüzü parlatan ay olaydı Yüreğimi seven bir sen olaydın Gece güne düşman olur kanardı Bulutlara değen güneş oldukça Yıldızlara değen gece olunca Sevdalığa değen hüzün olunca Gönlüm sevmezdi bu kadar bilesin Toprak kayıp heyelana düşünce Su yükselip sahilleri vurunca Gözü görmeyen biri olunca İsmin düşmez olur idi dilimden Dal ormana gölgesini vermezse Ayı postun rahat, rahat sermezse Bu dünyanın sonu bir gün gelmezse İçim sana kana, kana doyardı Yakılana ateşe odun düşünce Rüzgârında kül olup savrulunca Beden ısınmayıp birden donunca Kalp yerinde atar mıydı sen diye Kalem oldu sevda düştü gözüme Ateş oldu yangın yeri kalbimde Üzüm gibi salkım saçak dilimde Ezer miydim süzer miydim bilinmez Kopuk olsa da sazımın telleri Suskun olup söylemese dilleri Yürekten düşmedikçe nağmeleri Türkü olup söylenir mi ki bilmem Zennehar yılmaz 22.05.2012 23:00:44