Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Kalbe değen taş mıdır? Gözlerden akan yaş mıdır? Dünya da aşktan yanan kaldı mı? Gönlüm havan sensin döven vur gitsin Bir fırtına geldi aldı canımı Ayrılıklar emdi durdu kanımı Gönlüm havan sensin döven vur gitsin Hayat durgun derman yetişmez kuldan Her sevdiğim bıçak çekti sırtımdan Ölen ayrı sen yaşayan ol gayrı Gönlüm havan sensin döven vur gitsin Aşk değmedi ölen garip canıma Göz kapadım bir nefeslik umuda Yalan oldu solan oldu faydasız Gönlüm havan sensin döven vur gitsin Gecelerim zindan oldu anlamsız Aşktan değil savaşından yoruldum Ben dünyanın kahrında boğuldum Gönlüm havan sensin döven vur gitsin

Yüzüm gülse de yürek acıda Sevdiğim gözler bir başkasında Rüyamda görüp kaybolsam bakışlarında Ağlar gözlerim yaşı silinmez Yüreğim sever kıymeti bilinmez Bir yüreğe sevdalıyım ki uğrunda ölünür Yarınlar doğsa varsam yanına Gözleri gözümde yüreği yüreğimde Ben ölümü tadarım sevdamın koynunda Akmasın gözyaşım inmesin yanağıma Ben vurgunu yedim Hem sağımdan hem sol yanımdan

İçim yanıyor anam yüzün görmeyince Eline eteğine yüzüm süremedikçe Duanı alıp ben ölmedikçe Huzurum olmaz anam yalan dünyada Sitemin olmasın cahil gönlüme Söz getirmem babamın sözü üstüne Yuvama varmadıkça içim hiç gülmez Gönlüme dikişi atar bu fani dünyada Kabare sanki ele güler yalanlarına Kanıyor hep gözler dünya malına Gelemesem elbet bir gün yanına Göçmüşüm bilesin anam yalan dünya da Değer bağrıma damla, damla nasihatin Alamadım dünyadan tembihatın Affına sığındım önce Allahın sonra anamın Günahım silinsin anam yalan dünyadan Değmesin gönlüne anam gülün dikeni Gezdiğin toprak olsun cennetin Dünya yalansa gerçeğim sensin anam Hakkını helal eyle anam yalan dünyada

Yaktım dünyaları haykıramadım Nefesim yetmiyor engellere takıldı Tökezledi yüreğim ufuklara yelken açamadım Rüzgârım boranlarda yelkenim param parça Issız diyarlar kabul etti de sen edemedin Açılan eller oldu sevgi dileyen Sana açılan elim bomboş kaydı daima Mavisine aldanıp gökyüzüne kanat açtım Şimşeklere yakalandım yıldırım çakışı Kalbimin atışından keskin değildi Kurban olmaya hazırdı ürkek yüreğim Masumdu saftı küçücüklüğünde büyümekteydi Artışında boşalan oldu her yağmur çisesinde Yontulmuş kum halini almışım şimdi Üflesen savrulup yok oluverecek gibiyim Çöllerin var olmayan serabında kayboluyorum Hafifçe fısıldayan uğultu gibi Varsam sessizliğine karmaşan oluversem Şaşkınlığında bakışlarına mühürlensem Titreyişinde hislerin o an ben olsam

Karalara buladım her ne varsa Resimleri duvarları sokakları Arkası yarınlar yok artık Siyah beyaz filmlerde bulamıyorum Yollarına bent koydum çağlayanların Artık ne sana akacak gönlüm ne yaban güle Gübresiz toprağımın verimi kalmadı Sevgi dünyası karalandı yandı Fakirin karnı doydu umudu sevgiye Bırakılan mirası kabul gören bulunmaz Bomboş kalır açılan elim Yüzümü sürecek yama bulamam Çamur yağar oldu kar beyaz karım Bulanır oldu gamda kederde Alkış tutan eller cebimde Sahneler boşaldı açılmaz perdeler Galasız bir seyir sundum gönlüme Ağlamak korkusu gözü kör eyler Seslenişe yetmez isyanlar ahlar Dünyayı göbeğin den ya kasım gelir…

Sebepsiz yaşayan kul olma gayrı
sebebi hoş kılanlardan eyle gönlünü
hayatı sarhoş görenlerden olma
hayatı mayhoş tadanlardan ol ey gönül!

Sabaha göz açınca isyan edenlere

Gurbet ele düştüm geri dönemiyorum Sevdim deliler gibi hasretim diyemiyorum Uzak kaldım memleketten Dönüp varamıyorum Ben sende tutuklu kaldım gurbet Senden bir türlü beraat edemiyorum Uykuya dalsam dalsam da Gözümü diyarımda açsam Bir masaldı hasret kokusuyla uyanmak Öptüğüm toprağına yeniden sarılmak Bırakmıyor ellerimdeki kelepçeyi Koparmak mümkün değil parmaklık demirleri Yaşamak istiyorum sılamda kalan o günleri Bir tutkudur sılaya özlem duymak Her gece hayaliyle uykuya dalmak Kâbus oluyor gurbet bana Ne o diyarda ne bu diyarda Sılam tüter ocak ocak burnumda Bir gün kopup da göçeceğim senden Bitecek geçecek tüm özlem hasretim Gurbet sana ne diyeyim Yakıp ta külünü süpüreyim Yaralı günülerle merhem olup da gideyim…

Kalemime bu gün sitemlerim var
ya beynim tutukluk yapıyor ya da kalemim
bir yandan kendime eziyetim var
ya kalbim çok hissiz ya da çok seveni var,

Sitemleri sıralar hece, hece yazarım

bir deli oğlandır ömer
kalbine çakmış döner
çevir çevir kendini över
kalbi güzeldir bilirim ömer

konuşmayı seviyor candan

İçimden geçeni yazamıyorum Dertleri aynı hizaya koyamıyorum En acı veren hangisi diye düşündüm Ben içimdeki sıkıntımı dışa vuramıyorum Nice dertli kul gördüm aciz ömrümde Kendimi dertli bile sayamıyorum Yine bu gün kendim için ağlamıyorum Her dertliye çözüm bulmak isterken Kendimi yoktan var ediyorum Bu dünyada nefesi alan yalnız ben miyim? Neden dostum için sel olup akmıyorum Aslında ben kendime değil gözyaşlarım Sevdiklerime derman ararken ağlıyorum Görmez mi kimse gözyaşlarımı Kendini yalnız hisseden can dostlarımı Derdine dermandır yürekten akan gözyaşlarım Dostuma derman bulmadan gülemem ki ben Hatırlanmaz sanılır geçen hatıralar Eskide kalan yürekli dostlarımı Gün olur ansızın kapısını çalarım görür Karşısında beni görünce inşallah çok mutlu olur Bizde dostu altın terazisinde ölçerler Altına değil dosta değer biçerler Yoktan var oluşa döner yürekler Biz ölümde değil dar gününde dost kapısı çalan oluruz