Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Çağdaş düşüncelerim vardı beynimin bir köşesinde Yüreğim cahil kaldı sürdüğü sevda yelkeninde Biraz ezik biraz bezgin bir o kadar da yalnız halleri vardı Murgul’un akan bakır renkli suyuna benzer şimdi Hani narçiçeği manalı gözlerin Hani pudra pembesi dudaklarım kar taneleri okşar gibi şimdi Mantığını kaybetti çağdaşlığını yitirdi Bulup ta koyamıyorum yerine Yenilikler yok, genç kalışlar manidar kalıyor Yılların zamana yenik düşüşüne Azmettiriciler arıyorken hazmına uğruyorum, yürek hırsızının Manyetik alanları kaldırıp sıyrılamıyorum… Kaptırışlarından divane gönlümün… Varlıkla yok arası, açlıkla tok arası bir his, Daimi kullanıcısı… Ne adı ne sanı belli ne de sima yansıması… Adını koyamadığım bir şeyler var Benliğime tapan… Kapanlar kurmuş düşlerimin kumsalında Ulaşamıyorum deryalara… Boynumdan çıkarıp sallıyorum al oyalı puşiyi Ne gören oluyor ne duyan haykırışların yansımasını Yine cahilliğime sövüp küfrediyorum Bilmiyorum günahını Canı yanışında alamadığı yakamadığı İntikam ateşini cahil kalışına isyankâr oluşu İşte sahipsizliğimin çareler arayışındaki mantığı… Zennehar Yılmaz

Bu gün 24 Kasım günü Vatana milli gücü veren Öğretmenler günüdür Sağlıkla başarıda tek emekçi Sabırda en büyük destekçi Hem anne hem baba olun odur Öğretmenim candan yüreklim benim İçini açıp baksan kaç hayatı birden yaşar Gözlerinde hüznü yaşar Deftersiz gördüğü öğrenciyi Sevgiyle kucak açar her bir çiçeğine Bilgiyi akıtır her bir kulağa En ince ilgiyi çizgiyi verir benim öğretmen Destek bekler hem anne ve babadan Eğitiminde yanında onlarda var Türkiye’m millete öğretmen dersi verir Her güne başka heyecan katar İlmine ilimden ilim katar Açıktır kucağı evlatlara sevgi saçar Doğuda kurşunu silgi siler Kalpleri tertemiz pak,dır hep Bu gün 24 Kasım günü Vatana milli gücü veren Öğretmenler günüdür…

Kaldım iki ateş arasında Ne ana yâri nede yar anayı İstemez bağrım yüreğim yanayı Köz oldum kül olamadım dost Diretir anan alma karşıma Anam kükrer hep yar inadına Neyleyim dost ağlamaktayım Her gelenden akıl aramaktayım İki ucu demir zincir bağrıma Vurur durmadan gider ağrıma Anamı atsam ataş düşer bağrıma Ayrılsam yardan bahar olur kar Bedenden geç derler ya ruhundan Terk etmek değil hiç uğrumda Gönül bağlanmış bir güzele ne edim Her geçenden akıl aramaktayım Kader nedir senden çektiğim İki ateşte yanar durur yüreğim Sevdalanan gönül almadığını sevdi Kaldım közle baca arasında dost Yürek liman marinasında Kalbim direk aşınası başında Anam kucak açsın gönül hancıma Sevdalılardan akıl aramaktayım

Beni tanımak ne kadar kolay görünür uzaktan bakınca Bilir misin gözlerimin puslu bakışlarının ardındaki Duyguyu yoğunluğunun da ki kızılır mağa dönen yaşlarımı Beni tanımak için yanımda olmak ta yetmez Ne dokunuşunu hissedebilirim ne de sıcaklığını Yanımda olduğunu bilmekte yetmez beni anlayıp tanımana Beni hissetmek için kalbimi kiralamış olmakta yetmez Seni akıtmak için damarlara yollamak yeter Damarlarımı keskin sözle parçalar akıtıp gider yok olursun Beni tanımak bu kadar kolay değil Ne kalbinin ruhumdaki yerini bulabilirsin Ne de bakışlarımla anlaya bilirsin.. Kalp atışlarıma sığınıp beni tanıyamazsın.. Yorgun düşer ruhun benliğin.. çabaların boşa çıkar.. Sen tanımaya çalıştık ben yabancı olurum.. Hiç kolay olmayacak yorgun düşecek pes etmeyi öğrenip Gözyaşının esiri olur deli olu verirsin Sevgiyle atan yüreğin öfkeyi kazanır Beni tanımak kolay değil, Bir bakarsın ömür bitmiş gün tükenmiş Ben gözümü kaparken sen o an anlarsın Senin canını almaya gelen Azrail,in yolunu kestiğimin.. Beni tanımak böyle bir şey işte…

Bir dilek tuttum bu gece senden
Cennetim olsun ahretim de
Bu dünya bedeni alı koymasın
Gözlerim semada seni dilensem…

Allah’ım sevmeyi sende bileyim

Ne çabuk akıyor seneler Daha dün gibi kurduğum hayaller Unutulmaz hikâyeler yazdım düşlerimde Ama silindi hepsi birer, birer beynimden Hayat çıkmazı neler almış götürmüş benden Düşlerimdeki sevdamı gençlik yıllarımı Bu gün bir yaş daha yaşlanıyorum Sevdamın kollarında değilim Ölümün kol gezdiği yollarındayım Ufuktaki bir yıldızdın sen Ne dokuna bildiğim ne koklaya bildim Yalnızca metrelerce uzaklıktan., Tatlı gülüşünü seyrettim ben sevdamın Gecelerime ışık tutardı nazlı bakışların İçimi yakardı o tatlı gülüşün Şimdi hayallerimi de çaldı, yılların yorgun saatleri Dilimden kazıyamıyorum ne ismini Nede seni çok seviyorum deyişini Ben sana güneşin yakışıyla yanmışım Ben sana sağanak olup fırtınalarla yağmışım Benim gibi kalbi sana durak Saçı dolu ak böyle seven. Sana muhtaç sar sarmala bu gönül sevgine aç mı muhtaç…

Yanına varmadan tükenmez derman Aşk kâinatında verilmiş fermanım, Bu yürek seninle yakılsın varsın Ben külümden doğar gelirim bir gün Kalbimden gitmen senin değil benim eserim İsyanlar kalbim de deli serseri Bu ayrılığa her gün bir kurşun sıkıp ta bittim Gittin diye sanma bendede bittin Gittiğin her nokta benim kalbimdir.. Yaş değil gözümden kan damlasa da Yüreğime ferman verilmiş hançerlense de Ben gülümden doğar gelirim bir gün Geldiğim gün seninde kalbini çalarım o gün Pişmanlıklar içinde isyanlar savursam da Gittiğine neden ben olsam da Bu yürek sana âşık can verecek bir gün Can verdiğinde senide görecek o gün Bu yürek seni gördüğüm gün yakılsın varsın…

Hep bir şeyler vardır dilde gelip dökülemeyen Eller vardır uzanıp dokunmak isterken geri çekilen Yürekler vardır sevmeyi dilerken sevildiğinin şahitliğinden aciz Sormadan edemiyorum artık ne istiyorsun yürek beynimden Tenler var bedene battaniye olmak isteyen sarmalamadan kül olan Telleri vardı saçlarımın upuzun kesmeye kıyamadığım koklanası Dudaklar vardı öpüşleri düşleyip tatlanışı özümseyen hayal eden Sormadan geçemeyeceğim ne istiyorsun bedenim tenden Sözler vardı ses olmak isterken yutkunmalarda boğulup geri dönen Karadeniz’in suyu gibi tuzlu gözyaşları vardır akmaya hazır Süzmek isteyen al yanaklar kâğıt peçetelere bulaşmadan akıtmak Sormadan geçemeyeceğim ne istiyorsun gözlerim çisemden Yoklukları oldu kucak açışlarımın boşlukları dolayan Sevmesini bilmeyenlere sevgi anlatmaktan yorulan dilim oldu Aşk adını dile dolamadan kalbe dolamayı öğretmekten zamansızım Soruyorum ve cevapsız kalır tümleçler sevdaya dairliği değil aşka inançsızlığı darbeledim… Zennehar Yılmaz 06.03.2012 08:08:59

İzini sürdüm bir ömür rüyanın Avcı mıyım avlanan mı bilemiyorum Gözümü diktim karşı dağa yamaca Uçurum başından sesleniyorum İz üstündeyim yine bir rüyanın Her gece bir bölüm gibi Seyircisi de oyuncusu da benim Figüran kullanılmaz bu filmde Sahnem hayal ormanı çiçekli böcekli Bir rüya ki sevgi şerbeti sanki Her gece yudumlamaktan Mutluluk çığlıkları atar gibiyim Bu gece alışılmadık bir şey oldu Rüya kapısını açık bırakmışım Gözlerim kapanırken unu tu vermişim Rüyaların prensi yoksa rüya içinde hayal miydin? Düşümdeki korkumun yansıması mıydın? Yoksa karanlığımın ateşböceğimi Bir yanıp bir sönen elime almaktan korktuğum Kaybolacak ışığın dokunursam yaklaşma dur öylece…

Issızlığımda çığlıklarıma ses ararken Yalnızlığı koynuma alıp uykularla cebelleşiyorum Kör karanlık dört duvarlardan süzülecek Umut ışıkları gözlerken Puslu gözlerimdeki yaşlarımın parıltısı çarpıyor yerlere Seni geldi sanıyorum. Her damlada adım, adım… Kurgular vardı, Hayallerimin korkulu salıngaçlarında. Oysaki senin gelişin kazınmıştı hep sol yanıma. Avuçlarımı kanatan tırmanışlar oldu kör duvarlarım Yıkıntılar beklerken içimde Bir şeyler toz duman talan oluyor ıssızlığınla ruhumdaki sen Kopuşlar tutuna, tutuna geziniyor duvarlarımda Sanki kayışlar vardı karanlık gecelerin ışığı sönük yıldızlarım var Kalk diyor uyan diyor seslenişlerin… Bir şeyler boğar gibi düğümlerinin fiyonklarını yok ediyor Sol yanımın güzelliği geceye bırakılıyor geç kalışında Oysa yüreğimin aşılması imkânsız umutları vardı Issız çığlıklarım seslenir oldu aşılıp özlüyordu sanki seni beklerken…