Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Çayırlarda menekşeden goncası Yüreğime serdi çıra yongası Ateşten mi hardan mıdır sevdası Yaktı beni sardı beni dumanı Kül oldum savurdu beni dünyası Çayırında yaban otlar yolacak Bunun sonu bilmem nasıl olacak Ben bi dağda sen bi dağda Islıkla anlaşılır oldu sevdası Yaktı beni savrulmadı dumanı Çok yalvardım gelmez yarin imanı Silah atar dağa taşa Hiç acımaz kurda kuşa Kalbini döndürmüş taşa Görmez oldu bende kara sevdayı İnat etti birkez olsun dönüp yüzün bakmayı

Gözümde aynasın sözlerimde kaynarsın Akan dereler gibi yüreğime damlar çağlarsın Yaylası aşsız olmaz sofrası tuzsuz olmaz Öyle yaralar açtın gönlüme su vursan kanı durmaz Akan dere durdurulur mu bu seven vurulur mu? İçime köz doldurdun buz doldursan yangınım son bulur mu? Yaşlarım döndü sele sevdayı benden alın verin bilmeyenlere Dünya hep dönse çöle gönlümde aşk kervanı Nalında kum dumanı ölsem de döner mi çağlayan sele… Nalına kum bata bata sefer açar feraha Kalbime seni sorma kalbim mayınlı tarla….

Dayan yalnızlığım isyanlara Haykırışlarda nefes aramakta Yoksunluğunu yansıtma aynalara Küsse de yansımasa parçalansa da Diren zalim savruluşlara Adımlarını korkmadan at Sıyrıl kasvetinden hayatın İhtimalleri ertele yok say engel çak Demir pençelerini tak hayatın yakasına Koparmaktan korkma her takılanı Ansızın incinmelerin den beraat et Hâkimiyet senin idam et yoksunluğu Divanlarda yaşa yalnızlığım aşkları Baştan değil sonundan okumaya başla İlkinden atılan adımlar silinir Sana kalan çoğalan çığlıklar olsun Dayan isyanlara yalnızlığım Sonsuzlukta yer ayrılmış çentiğine Aykırılık olmasın kopuklarındaki kesintin Hükmedici olsun yürekten çağırışların

Kanlı yaşlar dökmeye görsün gözlerim yokluyor Yıkık yüreğim sevmeye görsün bir ömür yanıyor İçin sızlar darbe alır yan yatar batar gemim İki damla Karadeniz damlatın göz kapaklarıma Kuytular sessiz sanıp sığındığım çığlıklarda Umudu kelepçe yapıp takmışım kollarıma Mayınlı tarlalarda patlar kalbin yüreğin Susuzluğuma iki damla Karadeniz damlatın Efsun olmuş yüreğim dağlanıyor sevdaya Düştüğüm yerden ayaklanamamaktan korkum Ellerim boşlukta adımım kayar diyedir korkum Düştüğüm yere iki damla Karadeniz damlasın Huzura geldim doldu gözlerim damladı damlayacak Zülfünden bir tel ver silmek için acıma kıyma Kahrını çeken ömrün nabzına şerbet sunamıyorum İki damla Karadeniz ver susuz bağrımı ıslatayım Devran döner ruhum söner sevda siner damarlarıma Karadeniz köpürür vurur kayalarıma ufalanırım Gözlerinde sözlerinde deprem olup yağmalanırım Ölürken iki damla Karadeniz dök göz kapaklarıma…

Gözlerindeki ışığa neft un oldum varoluşta Sözlerindeki ahengi duyup işitir gibiyim Arzularından seyyah olur ah şu âlem Sevdanla bağrımı yak infilak olayım Yırtık yamalı hayallerden çıkıp sıyrılıp Edana nail olup bağrımı delemiyorum Vurgun yemiş kurgulardan kurtuluş yok Senin her gülüşünle infilak oluyorum Gülünç bulduğun yüreğimin nağmeleri Tek, tek notaya düştükçe yükselen haykırışı İlavesiz ne vakit aşk nuru zuhur ederse O aşk ki nuru akıl gözün de infilak olurum Ayrısı gayrisi yoktur ne vakit ki keza Gönül e aşk düştükçe nakışı işlendikçe Ruh da ister ki can aynasın da mana bulayım Varlığınla doğmadım yokluğunla infilak olayım Gönlünün şefkatine hâsıl olup kendimi bulayım Yolunu gezdiğim miladın sonu nu noktalayayım Yokluğunla değil gözlerinin kırpık kapayışıyla Terbiye olup yüreğinde infilak olup dağılayım

Yine gözlerim buğulu gamlı kederde Ne siteme isyan ne isyana feryat atamıyorum Gördüğüm rüyalar bir, bir gerçek olur sanmışım Kapıdan kovulan kedi miyim yoksa sapanla vurulan kuş mu? Çileli sanmışlar nefes alışı derbeder gezerim çölü denizi Aç kalmış yüreği sokakta yetimin gözleri görmeyen kullar içinde Kurudu yapraklar hazan oldular gözlerimdeki yaşlar misali Çerçeve içinde kalan bir resim ölümsüz olsa da bir gün çürürmüş Kıymetsiz kalplermiş sevgiyi pas tutan gecede Yanarmış gönüller aşk arar her gün köşelerden bıraktıklarına Bir damla su arar susuz kalmış toprak kurumuş mezarında Ecel mi bulutsuz insanlar mı duygusuz bilmek güç mü dür Kara bulutlar yine süzülüyor gökyüzünden üzerime doğru Doğrulmak istedikçe sanki batıyorum çöldeki kumların kayışına Seraplar yetersiz gerçekçi yaşayışa Hayalsız bir ömür bitip gider mi? Soluksuz nefesim canı verirde ardına gözyaşı döken bir kul söyle olmaz mı? Eşeledim ellerimle kendi mezarımı derinliğine ben varamadım Yattığın yerin mekânı önemli değilmiş gittiğim yerde ışıksız kaldım Önemi olmadı dünya malının tedbirsiz vermişim nefeste canımı İmamsız kıldılar beden namazımı imamsız değilmiş gittiğim yerde ışıksız kaldım Kurudu damarda dolaşan kanım akmıyor çağlardı nefes alışım Her günü ibadet saymakta olmakmış nefesim kesilmiş gözlerim donuk Topraklar çığlıkta kapatın gömün meğersem bekleyenim çokmuş Dünyayı yakmaktan gözüm ışıksız kaldı içimi yakandı fani cehennem

Sersefil harmanlıyım Bende bu diyarlıyım El olmaz seni seven Kalbimden yaralıyım Gül yüzüme ağlama Gözyaşını damlatma El olur ele varan Kalbim diken bağlama Kor olur batan güneş Seven terk ettiğinde Pas tutar kalbim sensiz Sevgi den mahrum kalan Acılar dizim, dizim Kör olur iki gözüm Sevdalı sözlerinle Şenlenir özüm gözüm Kutupta ay gibisin Parlayıp solmayasın İki gözüm nuru sen ol Ayrılık kurşun sıkma Ayrı kalır gönül gözden Seven olur bilmeden Kapanmasın gözlerim Sevdiğini söylemeden Yattım uykulardayım Kâbuslarım sarmasın Rüyalar seni görsün Yüreğimi sağlama al Acı içtim suyundan Ok değdirdin huyundan Avuçların ıslansın Akan bu gözyaşımdan Yattım uykulardayım Gece yarısındayım Sabahın sevgi açsın Gece sabah buradayım

Gün ışıldamaz mı söyle yârim oralara Gözlerim ağlar oldu yüreğim dolu yara Kapılıp gitmişim kopan deli fırtınalara Gözümün yaşı kalbime dikeni olurda batar Kararmış gözlerim aydınlığa kör yoktur Bahtımın karasına sebebim ilacım çoktur İnada bindirdim sevda kapısını kapatan yoktur Gözümün yaşı kalbime dikeni olurda batar Kurumuş dallarım yaprak çiçek açmıyor Sevdalı gördükçe gözlerim hep ağlıyor Aklıma düştüğün zamanlar dizlerim tutmuyor Gözümün yaşı kalbime diken olurda batar İflahı olmuyor gönlüm sevgi aşka düştükçe Acısı sarar beni yönsüz tek çıkışım aşkça Gözlerim yasta kalbim paslı aşka hasta Gözümün yaşı kalbime diken olurda batar Yüreğim sevsin evet ama karşılık beklemesin Sevdiysem aşkı içinde gizlemesin Benim yüreğim açmamış gonca bahçesi Gözümün yaşı kalbime diken olurda batar

Gözüme perdemi geliyor kararmış mı bilmem İçim bir hoş olmuş yanardöner ölen gibiyim Kavlime elini koyma ne olur acıyor kanıyor yaralı Değmesin gözün gözüme dünyadan demini almış biriyim Bekleyişim erdi sonuna varacağım ebedi yurduma Talihler şanslar olmayacak giden uzak yolumda Elime alamam bir dilim azık ekmek ne ağzımda lokma Değmesin dünya sözün üstüme demini almış gider gibiyim Solmuyor sanki dalında güller ebedi ötüyor artık bülbüller Gamını kederini yüklediğim seferi atlar taylar gider katırlar Güneşi götürür cebinde saklar açılmasın kapansın saran hep kollar Sezmeyin sesimde yatmıyor sitem dilimde ayrılık çeken gibiyim İtiraf etmesi zordur gerçeği yalanı temizler temennisi her bir dileği Serpilmiş izime nurlu yüreği basta geç geçebilirsen yürek aşikâr Serdendi gidenler derbeder olmaz aşkına uçuşan binlerce kuş var Rüzgârın değdirme dünya ahali ölüme susamış için gibiyim Ders mi saydım yoksa test mi yalan dünyayı bastım geçtim durup kalayı Öğreten oldum riyakârlık yalan vicdansız olmayı geçemedim önünden yinede serde Kabirsiz kaldı musallasında beden arşta ulaşamadığı noktası hamdüsenası Gelene gecene seslenip haykıran duyuramayan ölü biriyim…

Yazılar yazılmış taşın üstüne Git yeter dünya gelme üstüme Küs oldum felek değme göğsüme Yara yardan ayrı candan bıktım yalandan Öldüğüm zaman yalandan Öldü yazın mezar üstüne Körpe idi daha kırılmamalıydı Yürek doğuştan sevdalanmamalıydı Sevene bu can hep yaşamalıydı Kurulmuş tuzaklar hep yol üstüne Kaçışı olmuyor sevda köşküne Varıp bulsam canı toprak üstüne Değme kader değme felek Can bende değil uzatsam elimi Uzatma ten der, ten bende değil Görünmez mezarım ruh bende değil 14/01/2012