On iki yaşında akıl, çizer çizgiler,
Dokuzdan sonra başlar gelen o ezgiler.
İslam renk yeşil, komutan büyük sezgiler,
Devlet üstü devlet, nice devletler vardır.
Ben üstünüm diyen bilsin, üsttünlük takva,
Dünya fani bilmek gerek,
İnsan ölür çöker direk.
Ölen öldü sala verek,
Niye yaşar insan boşa.
Der ki bükülmez bu bilek,
Annemi ve babamı küçükken kaybettim,
Beni önce sen sonra devletim büyüttü.
Doyamadım Dünya’da anneme babama,
Rabbim dilerim doyarım öbür dünyada.
Ey Rabbim bana her şeyi mi veren sensin,
Onlar sana gel der, gitme onun huyuna,
Şimdilik çoban ol, gör kurdu bak koyuna.
Onlar ülke ister, kanma bu tür oyuna,
O büyük vahşete, sabret bir adım kala.
Keskin olan sirke, küpüne verir zarar,
Develer su içiyor diye, kurşun deydi,
Develer ölürken, niye boynunu eğdi.
Semudu hatırla, Salih kavmine dedi,
On bin deve katledildi, o develer neydi.
Avusturya, on bin devenin katli büyük,
Defol sahte aşklara boyanmış sevgili,
Esirin ettin de beni sürdün satışa.
Değdi mi söyle bana kalbimin katili,
O gece öldürdün sen bende ki bu aşkı.
Bugün bana ihanetin İlk yıl dönümü,
Savcı Hâkim Avukat ile Polisi,
Ahmet’i Mehmet’i Arif’i Ali’yi.
Hocayı hatta her Vali’yi, okutan
Öğreten çok yüce bir öğretmen vardır.
Cumhurbaşkanı başbakan ve vekili,
Âdemden bu yana yaradılışından,
Kabil’in Habil’imi kanatışından.
Allah’ın biz kulları yaratışından,
Bil ki kadir kıymeti çoktur be oğul.
Kin güdenin zehir’e beter vuruşunda,
Baban Abdullah’dır Annemiz Âmine,
Ana karnı Âmine, sana hamile.
Sen doğmadan baba girdi kabire,
O Hilal kaşlarına kurban olduğum,
Altı yaşındaydın Anneni kaybettin,
Bak dünyaya talân olmuş,
İnsanoğlu yılan olmuş.
Herkes dünyalık topluyor,
Şu ahiret yalan olmuş.
İnsan bilmez doğru nedir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!