Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

Canı can eder aldığın her nefes,
Fakirlere kurmuş, adalet kafes.
İdam olmaya gider başında fes,
Adalet o başın hep eğik kalsın.

Haksız yere insan mahpus damında,

Ey Adem ma döküldü, cennete turaba,
Tin oldu tini lazib, kul sen er murada.
Hame-i mesnun, bedeni erdi surada,
Salsal sıcak esti, şeytan bakar turaba.

Fehharda kırk yıldır, pişti Adem Ey havva,

Sensin Rahman Rahim yüceler yüce Yarab,
Azrail seslendi, ver kendini Ey turab.
Adem yaratılacak, ma, tin, tini lazib,
Hame-i mesnun, salsal, fehhar, Adem mihrab.

Ey Nur Adem anlat cennette tüm eşyayı,

Bir bulut dolaşır da şu gökyüzünde,
Yağar yağmur yağar da dünya üstüne.
Bir çiçek açar da ve bir insan doğar,
İnsan gelir Dünya’ya Âdem üstüne.

Kimi beşer olur kimi ise şaşar,

Kararmış bahtım dünyadan uzak,
Yaktın yüreğimi kurdun hep tuzak.
Aşkımı çevirdin üç kuruşluk sevdaya,
Adını cehennem koydum yanasın diye.

İsmin her daim lanetli dil de,

Doğru söyleyenden kaç yalan söyleyene koş,
Diskolar barlarda hayasızlık içinde çoş.
Dünya kafire tatlı mümin olanlara boş,
Nuh kavmi gibi olanlar Ad kavmine döndü.

Düzeltmek kolay değil ki bozulmuş dünyayı,

Özüm belli, sözüm belli,
Türk'ü seven kalbim belli.
Hakka dönük yüzüm belli,
Bosnalıyım aslım belli.

Hiç görmedim ben Bosna mı?

Kimi kul var, günah içinde yüzdü,
Kimi kul var, insan kalbini üzdü.
Çoğunun gözleri, görmeyen gözdü,
Ne olur onları, affet Allah’ım.

Namazdan kaçıp, harama batanı,

Düşmüşsünüz bir kafir, bir putun peşine,
Zulüm yapışmış, tek gözlü körün dişine.
Size yaratan rabbe bu ne edepsizlik,
Laf ederler Adem'e iffetli eşine.

Ey yarab kalk de kalksın arş'a başım,

Dört büyük arkasında büyük bir ordu,
Bir ele milyonlarca bir ordu durdu.
Yasa bürünmüş nice topluluk buldu,
Yüze güneş sırta ağır yükler bindi.

Bir kapı ki nurlu bir kadına yakın,