Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

İnsanlar olur harman
Harmanda niye ziyan.
Bilmez ki felaketi,
Eder Allaha isyan.

Bak körermiş gözlerin,

Rabbe aşkla yan, sevgi kalbe konsun,
Öyle aşkla sev ki? Kainat donsun.
Aşk çiçekleri, Allah için solsun,
Sevgin kuldan önce, Allah'a olsun.

Dünya malı seven, kafiri sever,

Saltanatın tahtına, nefsi deydirme kir sarar,
Nefis öyle bir şeydir ki? Şeytanla gözü boyar.
Kul nefsini öldürürse, nefis o zaman doyar,
Allah aşkıyla ağlarsan, o yaş nice taş yarar.

Al kalbini eline, deydir Allah'ı diline,

Öfken dosta değil düşmana olsun,
Fakir yetim öksüz kalbinde dursun.
Allah demeyen gül sararsın solsun,
Allah bir dedikçe, güzelsin gönül.

Yol eğri olsun, sen yürümeyi bil,

ALLAH DER Kİ KULLARINA

Allah der ki kullarına, eğilme başkasına,
Zulüm gördüğün yerde, vur adalet kırbacını.
Hiç kimseden korkma seni yaratan Allah iken,
Benden korkun siz ölüydünüz sizi ben dirilttim.

Herkesin dilde racon herkesin belinde silah,
Allahtan başkasını mı kendine yaptın ilah.
Benim için farketmez işte meydan işte külah,
Allah deyip çek kılıcı, vur kafirin boynuna.

Mayası bozuk çıkacak asker polis vuracak,

Kullar bilmez olmuş, verdiğin nimetini,
Hiç bir kul bulamaz, senden cömertini.
Anlamaz olmuşlar, sayısız hikmetini,
Allah elbet bilir, her kulun kıymetini.

Alim şer eylerse, acep kullar neylesin,

İlimsiz icat olmaz, icatın ismi bilimdir,
Ayakaltında serili, ipek atlas kilimdir.
Kalpten dile Hakk'a niyaz, avuç açan elimdir,
Allah'ı bilmenin sırrı, takva ile ilimdir.

Allah'a yoksa yakınlık, kula iman kâr etmez,

Şeriat gölgesinde, büyüyen çınarım,
Allah der ki? Ben her bir kulumu sınarım.
Kalbimde Allah aşkı, her kula kanarım,
Allah için ölür, Allah için yanarım.

Sabah, Öğle, İkindi, Akşam, Yatsı,

İnsanımız çeşit, çoğu ayrı bir telden,
Ut keman gitarı, ayrı dinden Allah’ım.
Önceden âşıklar saz ile söyleşirdi,
Şimdi ortalık, pek karışık Allah’ım.

Şiire böyle girdim, kimisi anlarda,