Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

Hakk aşkıyla yandım, bana dediler deli,
Deli olmadan olmaz, hakka aşık ALİ.
O kırk akıllıyı, toplasan bir kenara,
Kırk akıllıdan olmaz, hakka aşık bir veli.

Kırk akıllı susma konuş, sizce kim deli,

Beden çıplak gezer, buna şahit yol sahil,
İnsan yalancı, insanlar şeytandan cahil.
Kendini alim şeyh görende buna dahil,
Bilinmez nerede, Hakk'a halis kul ahil.

Her dil Şah-ı Merdan der, kul bilmez ya Ali,

Gönlümü verdim ben aşka,
Aşkta ki o iman başka.
İman İlim Amel yolu,
Hakk aşkı daha bambaşka.

Ben gönlümü Hakk'a sundum,

Yanmak gerek yanmak gerek,
Hakk aşkıyla yanmak gerek.
Dünya ol bana Cehennem,
Hakk aşkına, varmak gerek.

Kullar olur aşk nimeti,

Ey Hızır çıkalım yola,
Ben yorulmam yapma mola.
Anlat hele ilmim dola,
Hakk bilmez kula ne gerek.

Ana baba iter velet,

Şükreden kullar, erer refahına,
Nasip varsa, kul kalkar sabahına.
Namaz yoksa, ruh ermez ferahına,
Aşk yoksa girilmez, hakk dergahına.

Sürgün söndüremez, hakk ateşini,

İşte sarık işte Asa,
Hızır Ulu-l Azam Musa.
İman İlmi kul bulursa,
Varır Kul, Hakk divanına.

İnsan huyu huy olmaksa,

Yalan olan şu dünyada,
Bil şükrün has kıymetini.
Herşeyi eksiksiz veren o,
Kul bilmez, Hakk hikmetini.

İçki zina, güzel kılma,

Kul kulun Yoksa İlmi,
Var bul ilimli kulu.
Dört bin çeşit İlim var
Kaça ayrılır kolu.

Maksat Musa olmaksa,

Her bir bakışta sebebiyet aradınız,
Her saniye beni göz ile taradınız.
İşinize gelmeyince karaladınız,
Kalpleri bilen Allah, hakkım helal değil.

İnsana değer verdim kendini bir halt sandı,