Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

Bana yara açanlar, unutmadım sizi,
Yüreğimde duruyor darbelerin izi.
Adam sanmıştımda sevmiştim hepinizi,
Dünya kadar sizde boşmuşsunuz ne deyim.

Kardeş dediğin leş abi dediğin kalleş,

Dünya üstüne, koymadım tuğladan yapı,
Hakk bilen kullar, Cennette Ameller tapı.
İsrafil sura üfler, Kıyamet Dünya kapı,
Dünya kapı lakin, tutunmaya yok sapı.

Ölüydük dirildik, Amenna öleceğiz,

İnsana güvenme, yolda talan olursun,
Bir gün ölür gider, sende yalan olursun.
Ben ne yaptım diye, ağlayıp durursun,
Dünyada ne ettiysen, sen onu bulursun.

Rüzgara bile dönsen, yüzüne çarpıyor,

Aşk bağında pervaneyim,
Kime göre divaneyim.
Sende ben gibi fanisin,
Dünya seni ben neyleyim.

Hakkı bilen seyre dalar,

Hayat diken, yollar diken, ayaklar çıplak,
Ellerde kağıt, şifrenin üzeri ıslak.
Dayanmış kapıya düşman, harita çatlak,
Elden ele plan, dünyayı kirleten insan.

Fırtınalar kopar, gemiler alabora,

İnsandır dost bağına diken eken,
Helale harama gözünü diken.
Yaşamak güzel dostluk güzel iken,
Dünyayı yaşanmaz eder insanlar

Neden suçsuza kelepçe takarlar,

Dost kırılırsa, saltanat yıkılır gider,
Ağızdan çıkan söz, karekter temsil eder.
Herkes bu dünyada, ederi kadar gider,
Dostluğu bilmedin, düşman olmayı dene.

Dostun kalbi hassas, zincire bağla durmaz,

İslam'ın direği yanmayan tek çatısı,
Peygamberin olan sabrı Allah yapısı.
Hazreti Muhammed'in dört büyük kapısı,
Ebubekir'im Ömer'im Osman'ım Ali'm.

Cenk meydanlarında cesur yiğit savaşır,

Rakamlara erermisin,
Akıl ile serermisin.
İpe dizip gerermisin,
Ele nedir bilirmisin.

Birden beşe ne anlatır,

Gönül eyleme sen beni,
Cehennem kor sıratına.
Helaller bak Haram olmuş,
Varam El Hakk divanına.

Kullar kulu bilmez olmuş,